หนิงกูโจวตกใจสุดขีด รีบโอบกอดถังเมี่ยวซินไว้ทันที
เขาร้องเรียกนางหลายครั้ง แต่กลับไร้การตอบสนอง
เขาร้อนใจยิ่งนัก อุ้มนางขึ้นวางบนเตียง แล้วให้โม่หลีไปเชิญท่านหมอคง
ท่านหมอคงตรวจชีพจรถังเมี่ยวซินแล้วกล่าวว่า “อ๋องเฟยมีพิษเย็นในร่างกายค่อนข้างหนัก”
“วันนี้เป็นวันที่ร่างกายไม่ปกติ อีกทั้งยังได้ฝังเข็มถวายอ๋อง พลังต้นกำเนิดสูญเสียไปมาก จึงเป็นลมหมดสติ”
“ให้พักผ่อนสักครู่ แล้วดื่มน้ำขิงแดงหวานเล็กน้อย คิดว่าน่าจะฟื้นขึ้นได้”
หนิงกูโจวได้ยินว่าถังเมี่ยวซินถึงวันที่ร่างกายไม่ปกติ สีหน้าแปร่งๆ ไปเล็กน้อย
เขานึกถึงคืนนั้น ยากที่จะปฏิเสธว่าในใจไม่ได้หวังอะไร
เขาถามท่านหมอคงด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “นางฝังเข็มถวายข้า ต้องสูญเสียพลังต้นกำเนิดมาก?”
ท่านหมอคงพยักหน้า “วิชาฝังเข็มขั้นสูงย่อมสูญเสียพลังต้นกำเนิดอย่างมาก ฝีมือฝังเข็มของอ๋องเฟยนั้นสูงส่งนัก ต้องฝังเข็มถวายอ๋องทุกวัน พลังต้นกำเนิดย่อมสูญเสียมากเป็นธรรมดา”
หนิงกูโจวนิ่งไปครู่หนึ่ง จับจ้องถังเมี่ยวซินซึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าซีดเผือด คิดอะไรอยู่ลึกๆ
นางอยู่ตรงหน้าเขา เป็นเช่นไรก็ไร้หัวใจไร้ปอดเสมอ เปิดปากก็ขอเงินถอนพิษสองแสนตำลึง เขาคิดว่านางเป็นคนละโมบ
เขาไม่เคยคิดเลยว่า การฝังเข็มให้นาง จะต้องสูญเสียพลังถึงเพียงนี้
เมื่อน้ำขิงแดงต้มเสร็จ ถังเมี่ยวซินก็ฟื้นขึ้นแล้ว
ท้องน้อยของนางปวดร้าวยิ่งนัก ทั้งตัวหน้ามืด นี่นางเป็นอะไรไป?