ถังเมี่ยวซินซบกายลงข้างหนิงกูโจวอย่างสนิทสนม ยิ้มเบา ๆ พลางกล่าวว่า "แขนของข้า มิใช่ว่าอ๋องอยากสอดมือเข้ามาก็ได้ แล้วอยากดึงออกก็ได้หรอกนะ"
หนิงกูโจว: "......"
คำพูดนี้เขาฟังแล้วคุ้นหูยิ่งนัก
นางไม่ยอมเสียเปรียบใครจริง ๆ มีเรื่องใดทำให้นางไม่พอใจ นางก็จะคิดหาทางแก้แค้นคืนทันที
ยามนี้นางเกรงว่าเขาจะสะบัดนางทิ้ง จึงกอดแขนเขาแน่น เขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของนางอย่างชัดเจน
อันที่จริงหนิงกูโจวชอบถูกนางกอดแบบนี้มาก แต่เขารู้ดีว่าหากเขาแสดงท่าทีว่าชอบ นางคงปล่อยมือทันที
เขาจึงยังคงทำหน้าตายเย็นชา แต่ปลายหูกลับแดงเรื่อขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขากระแอมเสียงหนึ่งเพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ แล้วสวมหน้ากากพานางลงจากตึก
ถังเมี่ยวซินเห็นเขาโกรธ ก็หัวเราะเบา ๆ แล้วห้อยตัวลงบนตัวเขาครึ่งหนึ่งราวกับตุ๊กตาหมีโคอาลา
เมื่อทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าประตูโรงน้ำชา ก็บังเอิญเจอกับถังเจียงเซียนและหนิงจื้อหยวนที่ลงมาดูหิ่งห้อยที่ชั้นล่างพอดี
ถังเจียงเซียนเห็นถังเมี่ยวซิน ดวงตาก็เย็นชาลงทันที แต่บนใบหน้ากลับยิ้มบาง ๆ เอ่ยว่า "น้องสองและฉินอ๋องคืนนี้ก็ออกมาดื่มชากันด้วยหรือ ช่างบังเอิญจริง!"
ถังเมี่ยวซินเกลียดท่าทางเสแสร้งของถังเจียงเซียนนัก จึงไม่อยากสนใจนาง
แต่ถังเจียงเซียนกลับยิ้มร่าและขวางนางไว้ พลางกล่าวว่า "น้องสองเห็นหิ่งห้อยพวกนั้นหรือไม่ นั่นคือไท่จื่อปล่อยให้ข้าเป็นพิเศษนะ"
ถังเมี่ยวซินเข้าใจความหมายของถังเจียงเซียน นี่คือนางกำลังอวดต่อหน้า ต้องการบอกนางว่าหนิงจื้อหยวนดีต่อนางเพียงใด และตำแหน่งไท่จื่อเฟยของนางมั่นคงเพียงใด