ถังเมี่ยวซินเคยได้ยินข่าวลือว่าหนิงกูโจวหน้าตาอัปลักษณ์ยิ่งนัก ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงไม่เคยเชื่อมโยงบุรุษรูปงามผู้สง่างามในคืนนั้นเข้ากับฉินอ๋อง
นางหัวเราะเบาๆ : “ไม่แปลกเลยที่อ๋องขาวขนาดนี้ ที่แท้ก็เพราะเก็บเนื้อเก็บตัวมานั่นเอง”
โม่หลี : “...”
ถังเมี่ยวซินพูดกับโม่หลีเบาๆ : “หากเจ้าอยากขาวก็บอกข้าได้ ไม่ต้องทนเก็บตัวอย่างอ๋องหรอก ข้ามีตำรับที่จะทำให้ผิวเจ้าขาวดุจหยก”
โม่หลี : “...ขอบคุณอ๋องเฟย แต่ข้าน้อยไม่ต้องการ สตรีเท่านั้นที่ชอบผิวขาว ข้าน้อยคิดว่าบุรุษที่ขาวเกินไปดูขาดความแมน”
ถังเมี่ยวซินยิ้มเจ้าเล่ห์ : “ดีนัก โม่หลี เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงกล่าวว่าอ๋องขาดความแมน!”
โม่หลี : “...”
เขาเห็นหนิงกูโจวมองมาด้วยสายตาเย็นชา จึงรีบอธิบาย : “อ๋อง ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนั้น!”
“บุรุษที่เตี้ยและไร้ซึ่งความแมนต่างหากที่ขาวแล้วจะดูขาดความแมน อ๋ององอาจผ่าเผย ต่อให้ขาวเพียงใดก็ไม่ขาดความแมน!”
หนิงกูโจวเห็นถังเมี่ยวซินแอบหัวเราะอยู่ข้างๆ เขาคิดว่าทหารรักษาการณ์ของตนช่างโง่เขลา ถูกนางเพียงไม่กี่คำก็ทำให้เสียสมาธิ
เขามองถังเมี่ยวซินอย่างเย็นชา : “เพิ่มอีกข้อหนึ่ง หากเจ้าทำเรื่องวุ่นวายในจวนอ๋อง จะลงโทษตามกฎจวน”
โม่หลีตะลึงไปครู่หนึ่ง หนิงกูโจวพูด : “ยังตะลึงอะไรอยู่ นำตัวมารดนมจูออกมา เข้าวัง!”
โม่หลีรีบดึงตัวมารดนมจูออกมา ถังเมี่ยวซินทำหน้าเยาะเย้ยใส่หนิงกูโจว
บุรุษผู้นี้ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก!