ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบา ๆ "เรื่องนี้จะให้เดาอะไรกัน! ต้องเป็นฝีมืออ๋องแน่นอน!"
"น่าขันนัก เมื่อเช้าฉีฉืออี้ยังหัวเราะเยาะข้าว่าเป็นอ๋องเฟยที่ไร้อำนาจไร้บารมี ไม่ทันไรทั้งครอบครัวนางก็ล่มจม"
หนิงกูโจวมองนาง "เจ้าชอบอำนาจวาสนาหรือ?"
ถังเมี่ยวซินเลิกคิ้ว "ไม่ชอบ ข้านิสัยเกียจคร้าน ชอบทำตามใจตัวเอง"
"เรียนไม่เอาเรื่องการคิดลึกซึ้งวางแผนทีละก้าวอะไรนั่นหรอก"
น้ำเสียงหนิงกูโจวเย็นชา "เช่นนั้นโหวหมื่นครัวเรือนที่ทิ้งเจ้าไว้ในสวน กลับเป็นสิ่งที่เจ้าสมใจแล้วกระมัง?"
ถังเมี่ยวซินเอนกายลงบนเบาะพิงอย่างเกียจคร้าน "นิสัยร่านรนอย่างข้า หากเติบโตในจวนโหวหมื่นครัวเรือนจริง ๆ คงต้องอึดอัดตาย"
"ดังนั้นตอนนี้มันกำลังดี พอถวายยาแก้พิษแก่อ๋อง แล้วทำลายจวนโหวหมื่นครัวเรือน แก้แค้นให้เฉียวเหนียงแล้ว ข้าก็จะหาสถานที่ทัศนียภาพงดงามที่ไหนสักแห่ง ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไป"
หนิงกูโจวขมวดคิ้วมุ่น ภายในใจไม่สบายนัก อนาคตของนางไม่มีการวางแผนเกี่ยวกับเขาแม้แต่น้อย
สำหรับนางแล้ว เขาเป็นเพียงคนป่วยธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้มองเขาเป็นสามีของนางเลย
เขาถามเสียงเย็น "ทำลายจวนโหวหมื่นครัวเรือน? ที่นั่นมีพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเจ้า เจ้าลงมือได้จริงหรือ?"
ถังเมี่ยวซินไม่ใส่ใจ "มีอะไรที่ลงมือไม่ได้ ข้ากับพวกเขาไม่มีความรู้สึกผูกพันแม้แต่น้อย"
"พวกเขาคิดร้ายต่อข้า คิดเอาชีวิตข้า หากข้ายังจะไปคิดถึงความรู้สึกกับพวกเขาอีก นั่นมันโง่เง่าจริง ๆ"