บรรดานางสนมเหล่านั้นต่างก็ชื่นชอบการดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัวว่าจะเรื่องใหญ่โต หนิงกูโจวไม่ได้รับความโปรดปราน ชื่อเสียงก็ย่ำแย่ ยังถูกทำลายใบหน้าอีก
อีกทั้งพระมารดาของเขามีฐานะต่ำต้อย ถูกกำหนดชะตาไว้แล้วว่าห่างไกลจากบัลลังก์นั้น
ฮองเฮาต้องการจัดการถังเมี่ยวซิน พวกนางไม่โง่ ย่อมรู้ดีว่าควรเข้าข้างใคร
ถังเมี่ยวซินมองปฏิกิริยาของผู้คนเหล่านี้อยู่ในสายตา แววตาหม่นลงเล็กน้อย
บนโลกนี้มีคนโง่เขลามากมายที่รอให้นางตบหน้า นางจึงต้องพยายามเป็นทวีคูณ
ฮองเฮาขมวดคิ้ว มองไปที่ถังเมี่ยวซิน: "เรื่องนี้จริงหรือ?"
ใบหน้าอันงดงามของถังเมี่ยวซินเต็มไปด้วยแววตาน้อยใจ แต่กลับยืนหยัดไม่ยอมให้น้ำตาไหล: "นางพูดเท็จ!"
"ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น นางบอกว่าข้าให้ยาพิษทำให้นางพูดไม่ได้ ตอนนี้นางเป็นใบ้หรือไม่เล่า?"
มารดนมจู: "......"
มารดนมจูพอจะพูดได้ก็รีบร้องเรียนความผิดต่อฮองเฮาทันที แต่กลับลืมข้อกล่าวหาที่ตนเพิ่งกล่าวหาถังเมี่ยวซินไป
นางอยากแก้ตัวให้ตนเอง ถังเมี่ยวซินพูดด้วยสีหน้าน้อยใจ: "แม้ข้าจะเติบโตในชนบท ไม่เคยเห็นโลกกว้าง"
"แต่หลักการพื้นฐานก็ยังเข้าใจ ท่านไม่อาจอาศัยที่อายุมาก เห็นโลกมามาก แล้วกล่าวหาข้าตามอำเภอใจเช่นนี้!"
นางพูดจบก็ไม่รอให้มารดนมจูพูด มองไปที่ฮองเฮา: "พระมารดา ท่านเคยเห็นผู้ที่กินยาทำให้เป็นใบ้แล้วยังพูดจาได้ดีเช่นนี้หรือไม่?"
ฮองเฮามองมารดนมจูอย่างลึกซึ้ง มารดนมจูถูกสายตานั้นมองจนใจสั่นระริก