"ล้างแค้น?" ถังเมี่ยวซินได้ยินคำนี้ก็ฟื้นขึ้นมา: "ใช่แล้ว เฉียวเหนียงต้องไม่ตายไปเปล่า ๆ!"
"หากไม่ใช่เพราะหลี่ซื่อกับถังเจียงเซียนบังคับให้ข้าแต่งแทน จับเฉียวเหนียงมาข่มขู่ให้ข้ายอมจำนน เฉียวเหนียงก็คงไม่ตาย!"
คิ้วของหนิงกูโจวกระตุก เรื่องนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเขาด้วย
ถังเมี่ยวซินอุ้มเฉียวเหนียงยืนขึ้น มองไปรอบ ๆ สุดท้ายสายตาก็จ้องไปที่หลี่ซื่อ
นางในยามนี้เต็มใบหน้าไปด้วยเลือด ดวงตาแดงก่ำ แววตาคมกริบราวมีด จ้องมองหลี่ซื่อโดยไม่กะพริบตา
หลี่ซื่อถูกมองจนขนลุก: "ถังเมี่ยวซิน เจ้าต้องเข้าใจให้ชัด ข้าต่างหากที่เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดเจ้า!"
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเย็นเยียบ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นยิ่ง: "พวกเจ้าบีบให้เฉียวเหนียงตาย ข้าจะให้ทั้งจวนโหวหมื่นครัวเรือนของพวกเจ้ามาเป็นเพื่อนตายด้วย!"
โหวหมื่นครัวเรือนตวาด: "เจ้าคนเนรคุณผู้อื่น!"
"หญิงม่ายคนนี้ตายเพราะอุบัติเหตุเท่านั้น เจ้าจะเพื่อคนนอกคนหนึ่งมาทำร้ายญาติของตัวเองงั้นหรือ?"
ถังเมี่ยวซินมองไปที่โหวหมื่นครัวเรือน: "ญาติ? ท่านโหว ตั้งแต่ข้าเกิดมา ก็ถูกพวกเจ้าทิ้งไว้ในเรือนนอกไม่ใยดี"
"พอมีเรื่องถึงนึกถึงข้า ก็เพื่อให้ข้าแต่งแทนให้ถังเจียงเซียน ปูทางให้ถังเจียงเซียนเท่านั้น!"
"พวกเจ้าที่เห็นแก่ตัวเพียงเท่านี้ ไม่คู่ควรที่จะเป็นญาติของข้าเลย!"
โหวหมื่นครัวเรือนโกรธจนแทบกระอักเลือด เอ่ยเสียงเย็น: "พ่อเห็นว่าเจ้ายังเด็ก จึงไม่ถือสาเอาเรื่องกับเจ้า!"