ถังเมี่ยวซินถูกหลินหรูเฟิงตำหนิจนรู้สึกงงไปหมด
นางเป็นคนที่ใครพูดดีด้วยนางก็จะพูดดีตอบ หากใครตวาดใส่นางสักประโยค นางก็สามารถตวาดกลับได้สิบประโยค
และก็เพราะเมื่อวานนางเพิ่งฆ่าไก่ของเขาไป รู้สึกผิดอยู่บ้างพอจะอดทนอธิบายได้ว่า “สิบตำลึงตามราคาตลาดซื้อไก่ได้อย่างน้อยหนึ่งร้อยตัว”
“แม้ท่านหลินจะเสียดายไก่ของท่านเพียงใด ไก่ตัวนั้นก็ถูกข้ากินไปแล้ว”
“ความโกรธทำลายตับ ท่านจงระงับโทสะเถิด! ต่อให้ท่านโกรธเพียงใด ไก่ตัวนั้นก็ไม่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้”
หลินหรูเฟิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่าเจอคู่ปรับเข้าแล้ว เพราะคำพูดของนางไม่มีความเสียใจแม้แต่น้อย
เขากล่าวเสียงเย็นชา “ต่อให้สิบตำลึงจะซื้อไก่ได้หนึ่งร้อยตัว ไก่หนึ่งร้อยตัวนั้นก็ไม่มีตัวไหนเป็นเสี่ยวจิ้นของข้า!”
“อ๋องเฟยรู้หรือไม่ว่าเสี่ยวจิ้นฉลาดและรู้ใจเพียงใด? มันวางไข่วันละฟอง ทุกเช้ามันจะเรียกข้าตื่น!”
“สิ่งที่อ๋องเฟยฆ่านั้นไม่ใช่ไก่ แต่เป็นสหายของข้า! สหายนั้นต่อให้มีเงินหมื่นตำลึงก็ไม่อาจซื้อหาได้!”
ถังเมี่ยวซิน:“...”
นางคิดว่าหนิงกูโจวหาเรื่องใส่ตัวนั้นไร้ยางอายมากแล้ว ไม่คิดว่าหลินหรูเฟิงจะหาเรื่องใส่ตัวได้ไร้ยางอายยิ่งกว่า!
หรือว่าการหาเรื่องใส่ตัวจะเป็นธรรมเนียมประจำจวนฉินอ๋อง?
นางไม่ยอมรับการหาเรื่องแบบนี้!
นางยิ้มให้หลินหรูเฟิง “เมื่อวานอ๋องก็ได้กินไก่ตัวนั้นด้วย ท่านหลินอย่ามองว่าข้าดูง่ายแล้วจะรังแกแต่ข้าเล่า?”