หนิงกูโจวถึงตอนนี้ได้เข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดอวี๋ผินจึงมองเขาเช่นนั้น และเหตุใดตอนที่พวกเขาจะจากมา นางจึงเตรียมของบำรุงมากมายให้เขา
เขาพูดออกมาจากซอกฟันว่า “ถังเมี่ยวซิน เจ้ายังเป็นหญิงหรือไม่ เรื่องเช่นนี้เจ้าพูดออกมาได้อย่างไร?”
ถังเมี่ยวซินยิ้มอย่างอารมณ์ดี “บุรุษก็ชอบโอ้อวดเรื่องความสามารถของตนต่อหน้าผู้คนมิใช่หรือ อ๋องอย่าอายเลย!”
หนิงกูโจว “......”
ถังเมี่ยวซินเห็นสีหน้าของเขาแล้วก็ประสานมือทั้งสองไว้ที่อก “ข้าพูดผิดหรือ? อ๋องคิดว่าเช่นนี้ไม่เหมาะสม?”
“หรือว่า ครั้งหน้าเมื่อผู้อื่นถามข้าเช่นนี้ ข้าควรจะบอกว่าอ๋องไม่เก่งในเรื่องนี้เลย?”
หนิงกูโจว “......”
นางจะถอนพิษให้เขาได้หรือไม่ เขาไม่รู้ แต่หากยังอยู่กับนางเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเขาจะถูกนางโมโหจนตาย!
เขามองนางอย่างเย็นชา
นางทำท่าทางเจ็บปวดใจ “จะบอกว่าอ๋องเก่งก็ไม่ได้ จะบอกว่าอ๋องไม่เก่งก็ไม่ได้!”
“ยากยิ่งนัก อ๋องสอนข้าหน่อยเถิด คราวหน้าผู้อื่นถามข้าเรื่องเช่นนี้ ข้าควรตอบอย่างไรดี?”
หากทำได้ หนิงกูโจวอยากจะสังหารนางด้วยดาบในตอนนี้จริงๆ!
เขากระแทกเสียงอย่างเย็นชา กระโดดลงจากรถม้าทันที ขณะที่จากไป เขายังได้ยินเสียงถังเมี่ยวซินพยายามกลั้นหัวเราะอยู่ในรถม้า
หนิงกูโจวเดิมทีโกรธมาก แต่เมื่อลงจากรถม้าแล้ว ได้ยินเสียงหัวเราะของนางเช่นนี้ ไม่รู้ว่าทำไม ความโกรธในใจเขาจึงสลายไปเกินครึ่ง
เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาจะไปโกรธนางทำไม?