หนิงจื้อหยวนส่ายหน้า: “ยามนี้เขาคงกำลังคิดหาทางเอาอกเอาใจข้าอย่างสุดกำลัง เรื่องเหล่านี้เขาจะต้องหาทางทำให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน”
“เมื่อข้าใช้เขาแล้ว ยังมีถังเจียงเซียนเป็นเส้นสาย ก็ควรแสดงความใจกว้างออกมาบ้าง ไม่ต้องจับตาดูเขาหรอก”
เฉินจื้อเหวินยิ้ม: “องค์ชายชาญฉลาดยิ่งนัก!”
แววตาของหนิงจื้อหยวนเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง แม้เขาจะถูกกักบริเวณ แต่เขายังมีตระกูลฝ่ายมารดาที่เข้มแข็ง และตอนนี้ยังมีเหมืองแร่เหล็กอีก
เมื่อพ้นโทษกักบริเวณ เขาจะต้องทำให้ไท่จื่อองค์ที่สองต้องดูดี!
กล้ามาแย่งบัลลังก์กับเขา ช่างหาความตายใส่ตัวจริง ๆ!
เมื่อเทียบกับความไม่ใส่ใจของหนิงจื้อหยวนแล้ว ถังเจียงเซียนช่วงนี้กลับใช้ชีวิตอย่างทุกข์ระทม
นางเป็นคนใจลึกและทะเยอทะยานยิ่งนัก พอรู้ว่าตนเองอาจไม่ได้เป็นไท่จื่อเฟย ก็รู้สึกเจ็บปวดแทบขาดใจ
แม้หนิงจื้อหยวนจะให้เฉินจื้อเหวินส่งของขวัญมาปลอบใจนางได้บ้าง แต่ว่าเฉินจื้อเหวินกลับไม่ให้คำมั่นใดแก่นาง ทำให้นางยิ่งกระวนกระวาย
นางถามเสียงเบา: “ท่านเฉิน ข้าขอเข้าเฝ้าองค์ชายได้หรือไม่?”
เฉินจื้อเหวินส่ายหน้า: “ครั้งก่อนองค์ชายก็เพราะพบกับท่าน จึงทำให้ฝ่าบาททรงพิโรธและถูกกักบริเวณ ท่านยังอยากให้ฝ่าบาทลงโทษองค์ชายอีกหรือ?”
ถังเจียงเซียนบิดผ้าเช็ดหน้าในมือ พูดเสียงเบา: “โปรดท่านเฉินช่วยนำคำพูดของข้าไปบอกองค์ชายด้วยว่า ข้าคิดถึงองค์ชายยิ่งนัก”
หลังจากเฉินจื้อเหวินจากไป ถังเจียงเซียนยิ่งคิดก็ยิ่งกระวนกระวาย
นางรู้ดีว่าเหตุการณ์ที่ตนล้มลงไปในกองอุจจาระคราวก่อนทำให้หนิงจื้อหยวนเกิดความรังเกียจนาง แต่ทว่า นางจะนั่งรอผลอยู่ที่นี่ไม่ได้!