มีนักศึกษาเข้าไปปลอบถังเจียงเซียนว่า "คุณหนูถัง มือของท่านมีบาดแผล เช่นนั้นชั่วโมงเรียนนี้เลิกเถิด"
บ้างก็ต่อว่า "พระชายาฉินชั่วร้ายยิ่งนัก กล้าทำร้ายคุณหนูถังถึงเพียงนี้!"
"รู้ว่าคุณหนูถังจะมาเรียน กลับใช้เข็มแทงคุณหนูถัง ช่างเป็นคนใจอำมหิต!"
"คนเช่นนางไม่คู่ควรเข้ามาเรียนที่สำนักศึกษาแห่งชาติ ไล่นางออกไป!"
ถังเจียงเซียนดึงแขนเสื้อลงอีกครั้ง "บาดแผลของข้าไม่ใช่พระชายาฉินทำเจ้าค่ะ ท่านทั้งหลายอย่าได้เข้าใจผิด!"
ยิ่งนางพูดเช่นนี้ บรรดานักศึกษาก็ยิ่งรู้สึกว่านางใจดี อ่อนโยน น่ารัก ยิ่งตอกย้ำให้ถังเมี่ยวซินดูโหดร้ายไร้ยางอาย
นางจะเล่นพิณ ยื่นมือออกมาให้เห็นรอยเลือดเป็นจุด ๆ ยิ่งทำให้น่าลงสาร
เหล่านักศึกษาห้ามปรามไม่ให้นางเล่น ขอให้นางพักผ่อนให้มาก ๆ
หลังจากคาบเรียนจบลง ก็มีนักศึกษานำยารักษาบาดแผลอย่างดีมาส่งให้ ดูแลนางอย่างเอาใจใส่
นางรับยามา กล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เน้นย้ำว่าบาดแผลของนางไม่ใช่ถังเมี่ยวซินทำ แต่เป็นอุบัติเหตุของตัวเอง
เมื่อนางพักผ่อนจนพอแล้ว ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาหานางกล่าวว่า "ถังเมี่ยวซินโหดร้ายเกินไปแล้ว!"
"นางปฏิบัติกับท่านถึงเพียงนี้ ท่านกลับยังปกป้องนาง!"
ชายผู้นั้นคือจินซื่อเฉวียน บุตรชายแม่ทัพใหญ่แห่งราชสำนัก เขาเป็นผู้ชื่นชมถังเจียงเซียนสุดหัวใจ เพื่อนาง เขายอมทำได้ทุกอย่าง
แต่ถังเจียงเซียนกลับไม่เคยสนใจเขา เพียงเพราะชาติกำเนิดของเขาดีพอ และทุ่มเทให้แก่นางเพียงหนึ่งเดียว นางจึงให้ความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นระยะ เพื่อให้เขาภักดีต่อนางอย่างไม่เปลี่ยนแปลง