ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบา ๆ : “ท่านปู่ ท่านพูดแบบนี้กับข้า อยากให้ข้าเข้าร่วมการฝึกครั้งนี้หรือไม่อยากให้เข้าร่วมกันแน่?”
จิ่งสื่อหยูทำหน้าบอกบุญไม่รับ พูดความจริง : “หากข้าบอกว่า เจ้าอย่าเข้าร่วมเลย ถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาแห่งชาติโดยตรง เจ้าจะฟังข้าไหม?”
“ไม่มีทางหรอก” ถังเมี่ยวซินตอบ
จิ่งสื่อหยูถอนหายใจ : “ก็จบกันสิ หากข้าไม่บอกเจ้าตามจริง เจ้ากลับมาทีหลังต้องตีข้าแน่ ๆ”
ถังเมี่ยวซินพอใจกับท่าทีของเขามาก : “รู้จักเอาตัวรอดดีนัก!”
นางพูดจบก็เดินออกไป จิ่งสื่อหยูตะโกนตามหลังนาง : “นักเรียนในสำนักศึกษาแห่งชาติล้วนเป็นยอดฝีมือที่คัดมาจากที่ต่าง ๆ เจ้าอย่าไปตีพวกเขาตายหมดล่ะ!”
“ตามกฎของสำนัก การตีคนตายก็จะถูกไล่ออกเหมือนกันนะ!”
ถังเมี่ยวซินโบกมือ : “รู้แล้ว! จู้จี้!”
นางเป็นคนที่พูดง่ายอยู่แล้ว ตราบใดที่ไม่มามั่วแถว ๆ นาง โดยทั่วไประยะนางก็ไม่ลงมือ
จิ่งสื่อหยูมาพูดพล่ามกับนางที่นี่ ยังดีกว่าไปตักเตือนนักเรียนที่ไม่มีสายตาพวกนั้น อย่ามายั่วโมโหนางเลย
เมื่อนางเดินออกจากเรือนของจิ่งสื่อหยู ก็เห็นนักเรียนจำนวนไม่น้อยเดินไปทางห้องเรียนดนตรี
นางรั้งคนมาถาม ก็ถึงรู้ว่าวันนี้ถังเจียงเซียนมาเรียนที่สำนักอีกครั้ง
ถังเมี่ยวซินยิ้มน้อย ๆ อีกไม่กี่วันก็จะถึงการฝึกเอาชีวิตรอดกลางแจ้งแล้ว ถังเจียงเซียนเลื่อนคาบเรียนของนางขึ้นมา เรื่องนี้จะหมายถึงอะไร ก็ไม่ต้องพูดให้มากความ
นางยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
นางพาหนิงฉางผิงและซูเล่อเทียนปีนกำแพงออกจากสำนักศึกษาแห่งชาติอย่างชำนาญ จิ่งสื่อหยูเห็นแล้วก็ปวดหัว