จิ่งสื่อหยูถอนหายใจในใจ ไม่รู้ว่าใครให้ความกล้าหาญกับหลี่ชิงซาน ถึงได้กล้าจับตัวถังเมี่ยวซิน!
ถ้าเป็นเรื่องอื่น หลี่ชิงซานก็แค่โดนลงโทษ แต่การจับตัวถังเมี่ยวซินน่ะหรือ นั่นคือการหาความตาย!
ถังเมี่ยวซินเองก็รู้สึกหมดคำพูดจะพูด นางมีชีวิตมาสองชาติ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าจับตัวนาง!
นางคิดในใจว่าจะกำจัดหลี่ชิงซานอย่างไรให้ไม่มีใครรู้
เหล่าอาจารย์ผู้สอนตะโกนเสียงดัง: "หลี่ชิงซาน ปล่อยพระชายาฉินเดี๋ยวนี้!"
ยามนี้หลี่ชิงซานจะไปสนใจอะไรพวกนั้น มือที่ถือมีดจ่อคอถังเมี่ยวซินแน่นขึ้นกว่าเดิม: "เอาม้ามา!"
"ถ้าไม่เชื่อฟัง ข้าจะฆานางเดี๋ยวนี้!"
เพื่อแสดงความมุ่งมั่น มือที่ถือมีดของเขากรีดลงบนลำคอของถังเมี่ยวซินเป็นรอยเลือดตื้นๆ
ถังเมี่ยวซินโกรธจัด ตัดสินใจไม่คิดหาวิธีกำจัดหลี่ชิงซานแบบไม่มีใครรู้อีกต่อไป
เขากล้าทำร้ายนาง!
นางกำลังจะลงมือ จู่ๆ ลูกธนูอันหนึ่งก็พุ่งทะลุอากาศมา เสียดสีข้างลำคอของนางแล้วปักเข้าที่ลำคอของหลี่ชิงซาน
พลังธนูอันเฉียบคมทำให้ลำคอนางเจ็บแปลบ ต้นคอรู้สึกชื้นๆ อุ่นๆ นั่นคือเลือดของหลี่ชิงซาน
ถังเมี่ยวซินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็โกรธจัด
บัดซบ! ไอ้บ้าไหนกันที่ชอบมายุ่งเรื่องของนาง!
นางเกลียดเลือดกระเด็นใส่ที่สุด!
จิ่งสื่อหยูเห็นสายตาของนาง ก็รู้จักกาลเทศะ รีบหลบไปอยู่ข้างๆ
ร่างของหลี่ชิงซานล้มลงกับพื้นอย่างหนัก ขณะนั้นเอง ถังเมี่ยวซินก็เห็นหนิงกูโจวซึ่งถือธนูอยู่ไม่ไกล