ถังเมี่ยวซินเรียกเขาว่า "ท่านปู่" ทำให้จิ่งสื่อหยูรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง นี่ต่างหากคือคำเรียกที่ควรจะเป็นระหว่างพวกเขา!
จิ่งสื่อหยูวางท่าเย่อหยิ่งราวกับอยู่เหนือใคร พลางทำเป็นไม่พอใจว่า "เรื่องเช่นนี้มิใช่สิ่งที่เจ้าควรกังวล ไปยืนอยู่ข้างๆ เสีย!"
อาจารย์ผู้สอนหลายคนทยอยกันมาถามจิ่งสื่อหยูว่าเกิดอะไรขึ้น ถังเมี่ยวซินเป็นใครกันแน่
จิ่งสื่อหยูเริ่มแต่งเรื่องให้พวกเขาฟังว่า "ตอนข้ามาถึงก็พบว่ามีลิงฝูงหนึ่งอยู่ในห้อง พวกมันกระโดดไปมาอยู่บนค่ายกล"
"คาดว่าพวกมันคงเผลอดึงแผงค่ายกลเข้า ทำให้ค่ายกลใหญ่ทำงานขึ้นมา"
พูดมาถึงตรงนี้เขาก็มองถังเมี่ยวซินแวบหนึ่ง "ส่วนนางน่ะหรือ นางอ้างว่าเป็นพระชายาฉิน ตามข้ามาหลังจากนั้น"
อาจารย์ผู้สอนหลายคนเมื่อได้ยินว่านางเป็นพระชายาฉิน ต่างก็มองนางด้วยความสนใจ
เพราะตั้งแต่เฉิงหมิงมีพระบัญชาให้นางเข้ามาเรียนที่สำนักศึกษาแห่งชาติ นางก็กลายเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในสำนักทันที
เพียงแต่ชื่อเสียงของนางกลับไม่ค่อยดีนัก มักถูกเชื่อมโยงกับคำว่า คนไร้ค่า คนโง่ สาวบ้านนอก หยาบคาย
อาจารย์ผู้สอนคนหนึ่งถามขึ้นว่า "ที่แท้ก็เป็นพระชายาฉิน แต่รอบๆ ล้วนเต็มไปด้วยค่ายกล พระชายามาที่นี่ได้อย่างไร?"
จิ่งสื่อหยูได้ยินคำถามนี้ก็รู้สึกเครียดขึ้นมาทันที
ส่วนถังเมี่ยวซินก็แอบตำหนิเขาในใจว่าแต่งข้ออ้างอะไรได้ห่วยแตกขนาดนี้ ลิงดึงแผงค่ายกล ลิงบ้านใครเก่งกาจได้ถึงเพียงนี้?
นางสงสัยอย่างยิ่งว่าจิ่งสื่อหยูกำลังด่านางทางอ้อม
นางทำท่าทางเหมือนไม่เคยผ่านโลกกว้าง ขี้อาย และหวาดกลัว "หัวหน้าฝ่ายวิชาการหลี่ชิงซานพาข้ามาทำการสอบเข้า ให้ข้าถอดรหัสค่ายกลกระบี่ด้านล่าง"