หนิงกูโจวเห็นบาดแผลที่คอของถังเมี่ยวซิน ตรงที่ถลอกเลือดได้แข็งตัวเป็นสะเก็ดแล้ว ส่วนที่แดงบวมกลายเป็นสีเขียวคล้ำ ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ใจลึก ๆ เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
นางยิ้มปลอมให้เขา: "วันนี้ข้าได้เห็นฝีมือธนูไร้เทียมทานของท่านอ๋องแล้ว โอกาสหน้ามีคงต้องขอเรียนรู้อีกสักครั้ง"
แต่ในใจนางกลับด่า: วันนี้ลูกธนูของเขาหากเบี่ยงไปเพียงนิดเดียว ชีวิตข้าคงจบลงที่มือเขา ต้องไปเกิดใหม่แล้ว
แม้นางจะรู้ว่านางรังเกียจเขาเหลือเกิน แต่ความรู้สึกที่เกือบตายในมือเขานั้นไม่ดีเอาเสียเลย
ถังเมี่ยวซินเดิมทีคิดจะใช้จวนอ๋องฉินเป็นที่พักพิง อาศัยตำแหน่งพระชายาฉินเพื่อจัดการจวนโหวหมื่นครัวเรือน
แต่เรื่องวันนี้เตือนสตินางได้ หนิงกูโจวอันตรายเกินไป จวนอ๋องฉินก็ไม่ปลอดภัย เมื่อนางถอนพิษให้เขาแล้วก็ควรหนีให้ไกลที่สุด!
หนิงกูโจวมั่นใจในฝีมือธนูของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง สิ่งที่เขามองแล้วจะไม่มีปัญหาใด ๆ
แต่ทว่าวันนี้เขาก็ทำให้หล่อนบาดเจ็บอยู่ดี พอคิดถึงบาดแผลของหล่อนแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวใจ
เขาวนไปมาอยู่ในห้องหลายรอบ ในที่สุดก็ตัดสินใจนำยาดีที่สุดของจวนอ๋องไปส่งให้ถังเมี่ยวซิน
พอก้าวเข้าไปก็เห็นนางกำลังทายาให้ตัวเองอยู่หน้ากระจก
เขานึกถึงยาที่หล่อนเคยใช้ให้เขา ยานั้นดีกว่ายาในมือเขามาก เขาจึงซ่อนขวดยาในมือไว้ที่แขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว
ถังเมี่ยวซินเห็นเพียงเขา ไม่เห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของเขา ระหว่างทายาก็ถามว่า: "ท่านอ๋องมาหาข้ามีเรื่องใดหรือ?"