ถังเมี่ยวซินรู้สึกว่ากำปั้นของตนแข็งขึ้นมา เจ้าหล่อนอยากจะทุบเขาให้ตาย!
แต่เคราะห์ร้ายที่ได้ค้นพบว่า หล่อนอาจสู้เขาไม่ได้!
พิษของหล่อนนอกจากพิษยั่วยวนแล้ว ไร้ผลต่อเขา วางยาเขาก็ไม่ตาย
หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ปลอบใจตนเองว่า “สตรีที่ดีไม่ยอมต่อสู้กับบุรุษเลว!”
หนิงกูโจวลืมตาขึ้นมองนางอย่างเย็นชา หล่อนยิ้มบาง ๆ กล่าว “ข้าไม่ใช่สตรี ท่านก็ไม่ใช่บุรุษ ต่างก็เป็นกลางเหมือนกัน ยุติธรรมดีมิใช่หรือ”
หนิงกูโจวสูดลมหายใจเย็นชา ไม่ตอบรับ เขาหันหน้าหนีกล่าว “เริ่มได้!”
แม้หลายคืนมานี้ ถังเมี่ยวซินจะมาปักเข็มให้เขาตลอด เขาก็จะถอดเสื้อนอก
แต่ครั้งนี้การอาบน้ำยา เขาไม่สวมเสื้อผ้าแม้ชิ้นเดียว ในใจเขารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง
ถังเมี่ยวซินเดินไปหลังฉากอย่างร่วมมือ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอื้อมมือแก้เข็มขัด ถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นลง
แม้ฉากกั้นจะบังรายละเอียดภายในได้ แต่ก็บังเงาที่ทอดลงบนฉากไม่ได้
ภายในมีตะเกียงส่องสว่าง ภายนอกเพราะไม่ได้จุดไฟจึงมืดมิด
เงาของหนิงกูโจวทอดลงบนฉากอย่างสง่างาม บ่าไหล่กว้าง เอวคอด ขายาวระหง
ถังเมี่ยวซินจะไม่มองต่อหน้าเขา แต่เมื่ออยู่หลังฉาก กลับมอง
อย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้!
หล่อนรักษาเขาให้นอกจากได้เงินแล้ว ไม่มีประโยชน์อื่นใด เพราะฐานะของเขา ยังจะนำความยุ่งยากมามากมายแก่หล่อน
บุญที่ส่งมาถึงหน้าแบบนี้ ปล่อยให้เสียเปล่าก็ไม่ควร!
เงาของเขาทอดลงมาเช่นนี้ ท่ามกลางแสงไฟ กลับมีความเย้ายวนที่ยากจะเอ่ยถึง ดึงดูดจิตใจผู้คนให้หวั่นไหว