ซูเล่อเทียนรู้สึกเพียงสมองปึงดังขึ้น รีบวิ่งลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว ไล่ตามทิศทางที่หญิงสาวจากไป แต่กลับไม่เห็นเงาของนางอีกแล้ว
ซูฟางถามเขาว่า: "คุณชาย เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?"
ซูเล่อเทียนพูดอย่างดีใจ: "ข้าเหมือนจะเห็นท่านป้าเมื่อครู่!"
เขารีบให้ซูฟางใช้ถนนสายนี้เป็นศูนย์กลาง ออกค้นหาอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม
หนึ่งชั่วยามต่อมา บ่าวรับใช้ทั้งหมดมารวมตัวกัน ต่างก็ส่ายหน้า
คิ้วของซูเล่อเทียนขมวดมุ่น
ซูฟางพูดเบาๆ ข้างกายว่า: "คุณชาย ท่านคิดถึงท่านป้าทวดเกินไป เลยจำคนผิดไปหรือไม่ขอรับ?"
"สองปีมานี้พวกเราพลิกค้นเมืองหลวงหลายรอบแล้ว ไม่เคยพบคนที่หน้าตาคล้ายท่านป้าทวดเลย"
ซูเล่อเทียนนึกถึงรูปลักษณ์ของหญิงสาวเมื่อครู่ แม้จะละม้ายคล้ายคลึงกับภาพวาดจนแทบเหมือนกัน แต่ถ้าท่านป้าของเขายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ก็อายุสามสิบกว่าแล้ว
เป็นไปไม่ได้ที่นางจะยังสาวขนาดนั้น!
ดังนั้นเมื่อครู่เขาอาจจะตาฝาดไปจริงๆ
เขาถอนหายใจ: "อาจจะดูผิดไปจริงๆ กลับกันเถิด!"
สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ไม่ไกลจากโรงน้ำชาเท่าใดนัก หญิงสาวที่เขาเห็นกำลังเล่นชิงช้าอยู่ในจวนของฉินอ๋อง
หลินหรูเฟิงเดินมาถาม: "อ๋องเฟย สิ่งของที่เตรียมไว้สำหรับให้อ๋องอาบน้ำยาล้วนจัดเตรียมตามที่ท่านสั่งไว้เรียบร้อยแล้ว ท่านจะตรวจอีกครั้งหรือไม่เพคะ?"
ถังเมี่ยวซินกระโดดลงจากชิงช้า: "ได้!"
ครั้งแรกที่ให้หนิงกูโจวอาบน้ำยา นางยังต้องตรวจอย่างละเอียด ให้พลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว