ฮวาซินวี่ไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย
นครแรกถึงแม้จะเป็นเพียงเมืองเดียว แต่อาณาเขตไม่เล็ก ประชากรก็ไม่น้อย ชาวเมืองล้วนนิยมการฝึกยุทธ์ มีกำลังเข้มแข็ง
ที่สำคัญ เรื่องการทำสงครามนั้น ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาลงมือโดยตรง ตัดเสบียงของแคว้นเยี่ยนได้ ก็เพียงพอที่จะทำให้แคว้นเยี่ยนเดือดร้อนแล้ว
ซูเยี่ยนพยักหน้า: "ท่านหญิงพูดถูก! คนในนครแรกของเรา ใครก็ข่มเหงเราไม่ได้!"
"ข้าจะสั่งให้ทหารเงาไปช่วยพวกเขาตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นการชิงเหมืองแร่ หรือทำเรื่องอื่น จำเป็นต้องใช้คน!"
ฮวาซินวี่เห็นด้วยกับความคิดเห็นของเขา แล้ววิเคราะห์อย่างใจเย็น: "สมควรส่งคนไปเพิ่มจริงๆ แต่ที่แห่งนั้นถึงอย่างไรก็เป็นแคว้นเยี่ยน ไม่ใช่ดินแดนของเรา เราค่อนข้างเสียเปรียบ"
"ถึงแม้เราทุกคนจะคิดว่าเมี่ยวซินต้องเป็นลูกของตระกูลซูแน่นอน แต่ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานมายืนยันตัวตนของนาง"
"นางเติบโตในเมืองหลวงของแคว้นเยี่ยนมาตั้งแต่เด็ก ถือว่าจวนโหวหมื่นครัวเรือนเป็นบ้านของนาง เรื่องระหว่างกลางยังไม่ได้สืบให้ชัดเจนอีกมาก"
"ดังนั้น ข้าคิดว่า ยังให้พี่รองไปแคว้นเยี่ยนเร็วที่สุดดีกว่า"
ซูเยี่ยนถอนหายใจเบาๆ: "เจ้าพูดถูก จะให้เมี่ยวซินกลับสู่ตระกูล จำเป็นต้องมีหลักฐาน รีบไปพิสูจน์สายเลือดโดยพลการ เกรงว่าจะทำให้นางตกใจ"
"พี่รองไปยืมไข่มุกเลือดที่หลินหยวนแล้ว เมื่อเขายืมไข่มุกเลือดได้ก็จะไปแคว้นเยี่ยนด้วยตัวเอง แล้วพาเมี่ยวซินกลับมา"