ถังเมี่ยวซินเหลือบตามองเขาอย่างเฉื่อยชา "เหตุผลที่ข้ายอมทนอธิบายให้เจ้าฟัง ก็เพียงเพราะเห็นว่าเจ้าเป็นคนมีความสามารถ หากฆ่าทิ้งไปก็น่าเสียดาย"
ถังอี้เซินแววตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "อธิบาย? ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดอธิบายแบบเจ้ามาก่อน!"
ถังเมี่ยวซินหัวเราะร่า "ที่เจ้าไม่เคยเห็นก็เพราะเจ้าเห็นมาน้อย เมื่อเวลาผ่านไปเจ้าจะคุ้นเคยเอง"
นางพูดจบก็ประสานมือทั้งสองข้างแล้วกดนิ้วดังกรอบแกรบ พร้อมถอนหายใจ "มือข้าเริ่มคันอีกแล้ว อยากจะตีเจ้าเสียเหลือเกิน"
"อย่าเพิ่งรีบตอบข้า ให้ข้าได้ตีเจ้าอีกสักทีก่อน"
ถังอี้เซิน "..."
เขาไม่เคยพบคนเช่นนางมาก่อนเลย!
เขากำลังจะบ้าตาย!
เมื่อหมัดของนางชูขึ้น เขาก็ตะโกนเสียงดัง "เดี๋ยว!"
ถังเมี่ยวซินหันมามองเขา เขากัดฟันพูด "ข้ายอมรับข้อเสนอเจ้า! แต่สิ่งที่เจ้าสัญญากับข้าไว้ก็ต้องทำตามด้วย!"
ถังเมี่ยวซินกำหมัดอย่างเสียดาย "ข้าพูดคำไหนคำนั้น ไม่เหมือนเจ้าที่ไร้ยางอาย โฉนดที่ดินเหมืองแร่อยู่ไหน?"
ถังอี้เซินมองนางอย่างจนปัญญา ยื่นมือไปดึงเข็มขัดของตนเอง กดกลไก หัวเข็มขัดโลหะเปิดออก เผยให้เห็นโฉนดที่ดินแผ่นหนึ่ง
ถังเมี่ยวซินคิดว่าเขาน่าสนใจไม่น้อย ที่แท้ก็ซ่อนโฉนดที่ดินเหมืองแร่ไว้ในหัวเข็มขัดแบบนี้
เขาถือโฉนดที่ดินนั้นเดินเข้ามาหานาง กัดฟันเล็กน้อย โน้มตัวลงเล็กน้อย สองมือประคองโฉนดส่งให้
ถังเมี่ยวซินเห็นท่าทางเขาแล้วยิ้ม "วางใจเถิด อยู่กับข้า อนาคตจะดีกว่าตามไท่จื่อแน่นอน"