จางมัวมัวส่งสายตาให้บ่าวไพร่ที่อยู่ข้างกายหลายคน
บ่าวไพร่เหล่านั้นตรงเข้าชนประตูอย่างแรง
ดังปัง ประตูถูกชนล้ม ฝุ่นฟุ้งไปทั่วห้อง
ถังเมี่ยวซินหรี่ตาลง มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นเยียบ
นางไม่เคยแยแสต่อความกตัญญูหรืออกตัญญู ไม่คิดจะมีเรื่องเกี่ยวข้องใด ๆ กับจวนโหวหมื่นครัวเรือน
แต่การที่จางมัวมัวใช้วิธีชนประตูเข้ามาแบบนี้เมื่อวันนี้ ทำให้นางโกรธเป็นอย่างยิ่ง!
พอเข้ามา จางมัวมัวก็ส่งเสียงแหลมเหมือนไก่ตัวผู้ยืดคอขัน "อ๊ะ คุณหนูรอง ทำไมในห้องของท่านถึงมีบุรุษได้?"
ถังเมี่ยวซินมองดูการแสดงอันห่วยแตกของจางมัวมัวแล้วรู้สึกดูแคลนในใจยิ่งนัก
นางคิดว่า คงเป็นเพราะครั้งก่อนที่นางแสดงท่าทีอ่อนโยนเกินไป ไถ้เฒ่านี่ถึงได้กล้าพาคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในห้องเพื่อจับชู้
การจับชู้เรื่องน้ำเน่าและน่าเบื่อแบบนี้ ก่อนที่นางจะข้ามเวลามา นางเคยอ่านเจอในนิยายมากมายเกินไป ช่างไร้ซึ่งความคิดสร้างสรรค์เสียจริง
นางเลิกคิ้วถามจางมัวมัว "ในห้องข้ามีบุรุษ แล้วเจ้าจะทำไม?"
ดวงตาดอกท้อของนางเย็นชาและโดดเดี่ยว จ้องจนจางมัวมัวใจสั่น
จางมัวมัวหัวเราะเย็น "คุณหนูรองไม่รู้จักอับอายเสียจริง กล้าถามข้าแบบนี้!"
พูดจบก็ทำท่าเป็นห่วงเป็นใยถังเมี่ยวซิน "ถึงแม้ท่านจะเติบโตในสวน แต่ท่านก็ยังเป็นคุณหนูสายตรงแห่งจวนโหวหมื่นครัวเรือน!"
"ท่านยังไม่ได้แต่งงาน กลับแอบคบชู้กับบุรุษ เมื่อคืนทำเรื่องลับฉาวโฉ่เช่นนี้ หน้าตาของจวนโหวหมื่นครัวเรือนต้องเสียไปเพราะท่านจนหมดแล้ว!"
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเย็น "เรื่องนี้มิใช่พวกเจ้าวางแผนกันไว้ดอกหรือ? พวกเจ้ายังไม่กลัวเสียหน้า แล้วข้าจะต้องกลัวสิ่งใด?"
เมื่อคืนพวกเขาสั่งให้หญิงสาวคนหนึ่งในสวนใส่ยาพิษไร้สีไร้กลิ่นลงในอาหารของนาง นางไม่ทันระวัง จึงพลาดท่าถูกยา
นางยังไม่ทันไปคิดบัญชีกับพวกเขา พวกเขากลับมีหน้ามาหานางก่อน!
จางมัวมัวหรี่ตาสามเหลี่ยม "ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดถึงเรื่องอะไร แต่เพื่อชื่อเสียงของจวนโหว ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเองวันนี้!"
"เมื่อจัดการเรื่องเสร็จแล้ว ท่านก็ตามข้าไปเถิด ฮูหยินเอ็นดูท่าน ได้หาคู่ครองให้ท่านแล้ว กลับไปก็แต่งงานได้เลย!"
นางกวักมือ บ่าวไพร่ด้านหลังชักดาบออกแล้วตรงเข้าฟันหนิงกูโจว
หนิงกูโจวเย็นตามองดูมหรสพนี้ ใบหน้าหงส์ตาหงส์หรี่ มองลึกล้ำ บ่าวไพร่จวนโหวหมื่นครัวเรือนช่างอวดดีเกินไปเสียจริง
ช่างน่าสนใจ!
ถังเมี่ยวซินเตะบ่าวไพร่สองคนที่วิ่งนำหน้าจนกระเด็นไป แล้วหยิบไม้ท่อนหนึ่งข้าง ๆ ขึ้นมา
นางถือไม้เคาะฝ่ามือเบา ๆ "ผู้ชายของข้า ใครกล้าแตะต้อง!"
แม้ยามนี้เขาจะยังไม่ใช่ของนาง แต่นางเคยนอนกับเขาแล้ว ก็นับว่าเป็นของนางโดยประมาณ
จางมัวมัว: "..."
นางเตรียมบุรุษหน้าตาขี้เหร่ที่สุดให้นาง คิดไม่ถึงว่าถังเมี่ยวซินจะยังปกป้องอีก ป่วยหรือเปล่า!
หนิงกูโจว: "..."
เขากลายเป็นบุรุษของนางตั้งแต่เมื่อไร?
จางมัวมัวหัวเราะเย็น "คุณหนูรองยอมจมปลักอยู่กับความต่ำต้อย แต่ข้าผู้เป็นบ่าวไม่อาจปล่อยให้ท่านหลงทางลงเหวได้ มานี่ ฆ่าบุรุษผู้นั้นให้ข้า!"
ต่อให้ถังเมี่ยวซินจะดุร้ายและป่าเถื่อนเพียงใด วันนี้ก็ต้องตกอยู่ใต้อำนาจของนาง!
บ่าวไพร่ทั้งหมดชักดาบออกตรงเข้าฟันหนิงกูโจว
จางมัวมัวจ้องมองอย่างเย็นชา นางไม่คิดว่าถังเมี่ยวซินจะต้านทานบ่าวไพร่ที่กำยำแข็งแรงพวกนั้นได้ ผลในวันนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว
ครั้งก่อนที่นางกลับจวนแล้วไม่สามารถทำตามคำสั่งได้ ถูกทำโทษ คุณหนูใหญ่จึงมอบยาขวดนั้นที่ไร้สีไร้กลิ่นให้แก่นาง เพื่อใช้ทำลายความบริสุทธิ์ของถังเมี่ยวซิน
เพราะมีเพียงทางนี้เท่านั้นถึงจะกำราบถังเมี่ยวซินไว้ได้ และทำให้ถังเมี่ยวซินยอมแต่งงานอย่างว่าง่าย
แต่นางกลับไม่คิดว่า ถังเมี่ยวซินจะแตกต่างจากหญิงทั่วไปโดยสิ้นเชิง ไม่ยอมตกหลุมพรางนี้เลย!
ดังนั้นบุรุษผู้นั้นต้องตาย มิเช่นนั้นนางจะไปรายงานคุณหนูใหญ่อย่างไร!
ถังเมี่ยวซินหรี่ตาลง เดิมนางไม่คิดจะเกี่ยวข้องกับจวนโหวหมื่นครัวเรือน แต่พวกเขารังแกคนเกินไปแล้ว!
ไม้นั้นในมือนางถูกฟาดฟัน มุมที่ใช้โจมตีแยบคายอย่างยิ่ง ชั่วพริบตาบ่าวไพร่ทั้งกลุ่มหนึ่งก็ถูกนางล้มลงไปกองกับพื้น
แต่นางกลับไม่ทันสังเกตว่า ทางด้านขวาหลังของนางมีบ่าวไพร่คนหนึ่งถือดาบฟันตรงเข้ามา
หนิงกูโจวเห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้ผ้าห่มห่อตัว แย่งดาบจากบ่าวไพร่คนหนึ่ง แสงดาบวาบหนึ่ง ก็เชือดคอบ่าวไพร่คนนั้นตรง ๆ
คมดาบในมือเขาเย็นเยียบ เร่งรุดเชือดคอบ่าวไพร่ที่เหลือราวสายฟ้าฟาด
ชั่วพริบตา ศพก็ล้มเกลื่อนพื้น
ถังเมี่ยวซิน: "..."
ให้ตายเถอะ คุณชายผู้นี้โหดร้ายยิ่งนัก!
จางมัวมัว: "..."
ให้ตายเถอะ บุรุษผู้นี้มิใช่คนที่นางจัดหาไว้เสียหน่อย!
หนิงกูโจวเย็นตามองจางมัวมัว "ผู้ใดล่วงเกินข้า ผู้นั้นจงตาย!"
เขามีรูปร่างหน้าตางดงามยิ่งนัก แต่รัศมีรอบกายกลับแข็งแกร่งเหลือประมาณ ดวงตาหงส์ที่เยือกเย็นเปี่ยมไปด้วยความหนาวเหน็บ ดั่งจะแล่เนื้อคนให้เป็นชิ้น ๆ
เขาถือดาบเดินตรงเขาหานาง
จางมัวมัวเห็นดาบในมือเขายังมีเลือดหยดอยู่ ก็ตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ตัวสั่นเทา หันหลังจะหนี แต่กลับล้มลงนั่งกับพื้น
ถังเมี่ยวซินกลับเข้ามาขวางเขาไว้ "ปล่อยชีวิตนางไว้ ข้าต้องการให้นางกลับไปบอกข่าว"
หนิงกูโจวเหลือบตามอง ใบหน้างดงามไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ รัศมีรอบกายน่าเกรงขาม "เจ้าบังอาจสั่งการข้ารึ?"
ถังเมี่ยวซินทำหน้าจนใจ "ข้าน้อยไม่กล้า! งั้น... ข้าน้อยเปลี่ยนคำพูดใหม่ได้หรือไม่?"
เขาส่งสายตาเย็นชามาทางนาง
นางรีบยิ้มประจบ "ท่านพี่ ข้าน้อยขอร้องละ ท่านจงไว้ชีวิตไถ้เฒ่าคนนี้เสียเถิด!"
หนิงกูโจวหรี่ตาหงส์ลงเล็กน้อย เก็บคมดาบกลับ แต่ไม่ลดรัศมีอันน่ากดดัน ห้องทั้งห้องเย็นเยียบจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง
ถังเมี่ยวซินรู้สึกใจสั่นอยู่ในที ชายผู้นี้เป็นใครกันแน่?
รัศมีของเขาแข็งแกร่งเกินไป พอแผ่อำนาจกดดันออกมา ต่อให้นางเองก็อดรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาสามส่วนไม่ได้
จางมัวมัวตกใจแทบทรุด เขย่าตัวอยากหนี
ถังเมี่ยวซินเรียกนางไว้ "เดี๋ยวก่อน!"
จางมัวมัวไม่กล้าไม่เชื่อฟัง รีบหันหลังกลับมาทำหน้ายิ้มประจบ "คุณหนูรองมีคำสั่งอะไร?"
ถังเมี่ยวซินยิ้มให้นางเล็กน้อย ยกไม้ขึ้นเคาะที่ขมับนางทันที
ชั่วพริบตา เลือดก็ไหลโชก
จางมัวมัวร้องด้วยความเจ็บปวด เบิกตากว้างมองนางด้วยความไม่อยากเชื่อ
หนิงกูโจวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สายตาหงส์เย็นเยียบเริ่มจับตาดูอีกฝ่าย หญิงผู้นี้มิใช่คนที่ยอมง่าย ๆ
ช่างน่าสนใจ!
ถังเมี่ยวซินเอาแขนโอบอกแล้วพูด "กลับไปบอกฮูหยินจวนโหวหมื่นครัวเรือนด้วยว่า ข้าอยากแต่งงานกับใคร ต้องเป็นเรื่องที่ข้าตัดสินใจเอง"
"นางให้กำเนิดข้าแต่ไม่เคยเลี้ยงดูข้าวันเดียว นางไม่คู่ควรเป็นมารดาของข้า และอย่าได้ใช้ความกตัญญูกดดันข้า! เพราะข้าไม่แยแส!"
"อีกทั้งพี่สาวที่ดีของข้านั่นด้วย เจ้าบอกนางให้หยุดดี ๆ ผู้ชายที่นางก่อเรื่องขึ้นมาเอง แม้ต้องกลืนน้ำตาก็ต้องแต่งงาน!"
เรื่องการหมั้นหมายระหว่างจวนโหวหมื่นครัวเรือนกับฉินอ๋องช่วงนี้เล่าลือกันหนาหู นางเองก็ได้ยินมาบ้าง พี่สาวคนนั้นของนางไม่ใช่คนที่จะยอมง่าย ๆ
นางมองจางมัวมัวแวบหนึ่ง "ตอนนี้เจ้าออกไปได้แล้ว อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีกมิเช่นนั้นเจอทีก็ตีที!"
จางมัวมัวสบเข้ากับดวงตาดอกท้อเย็นเยียบที่แฝงความสังหารของนาง รู้สึกเหมือนตนเองตกอยู่ในบ่อน้ำเย็นเหน็บหนาว ตกใจจนรีบกุมหัวเลือดโชกแล้ววิ่งหนีไป
พอจางมัวมัวจากไป ในห้องนอกจากศพ ก็เหลือเพียงถังเมี่ยวซินกับหนิงกูโจว
ทั้งสองต่างไม่พูดอะไร บรรยากาศชวนพิกลพิกล...