ถังเมี่ยวซินมองหนิงกูโจวอีกครั้ง ใบหน้าของเขากลับซ่อนอยู่ในความมืดอีกครั้งจนมองไม่เห็นอะไรเลย
หนิงกูโจวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "เจ้าเป็นคนยื่นมือมาสอดเข้าไปในมือของข้าเอง"
"มือของข้าไม่ใช่สิ่งที่เจ้าอยากสอดเข้าก็สอดได้ อยากดึงออกก็ดึงออกได้"
ถังเมี่ยวซิน: "..."
นี่มันเหตุผลผีอะไรของเขากัน?
หนิงกูโจวไม่มองนางอีก เอามือดึงนางออกจากตรอกอันมืดมิด พลางกล่าวเสียงเรียบ: "อ้ายเฟยชอบดูเรื่องสนุก งั้นข้าจะพาเจ้าไปดูเรื่องสนุกอีกที่หนึ่ง"
ถังเมี่ยวซินไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่รู้ดีว่าชายคนนี้ดื้อรั้นเอาการ ไหนๆ ก็ไหนๆ หากนางไม่ทำตามที่เขาจัดการ คงหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเองไม่น้อย
เวลานี้ราตรีลึกลงแล้ว ถึงแม้ในเมืองจะไม่มีเคอร์ฟิว แต่บนถนนก็แทบจะไม่มีคนเดินผ่าน
ถังเมี่ยวซินเดินตามเขาไปตามถนนอันเงียบสงัด ปล่อยให้แสงตะเกียงริมทางทอดเงาร่างของทั้งคู่ให้ยาวเหยียด
กลิ่นกายของบุรุษลอยมาตามสายลมยามค่ำคืน กระทบกระเพื่อมหัวใจของนางครั้งแล้วครั้งเล่า
นางไม่อาจเข้าใจความคิดของเขาได้ แต่กลับรู้สึกว่ามือที่ถูกเขาจูงอยู่นั้นร้อนผ่าว
ทั้งสองคนต่างไม่พูดอะไร บรรยากาศช่างประหลาด
ถังเมี่ยวซินอดถามไม่ได้: "อ๋องจะพาหม่อมฉันไปที่ใดหรือ?"
หนิงกูโจวไม่ตอบ แต่กลับพานางเข้าไปในโรงน้ำชาแห่งหนึ่งที่งดงามประณีต เลือกห้องพิเศษที่ติดกับหน้าต่างแล้วนั่งลง
ถังเมี่ยวซินกำลังจะถามว่าเขาจะทำอะไร ก็มองเห็นกองทหารรักษานครเดินตรวจตราลงไปทางบ่อนพนัน