จิ่งสื่อหยู: “...อ๋องเชิญตามสะดวก!”
เขามั่นใจได้แล้วว่าหนิงกูโจวเริ่มระแวงในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับถังเมี่ยวซิน
ครั้งก่อนที่ถังเมี่ยวซินพูดถึงหนิงกูโจว กลิ่นอายความรังเกียจที่แผ่ออกมายังจำได้แม่น สองคนนี้สนิทสนมกันเมื่อใดกัน?
หากตัวตนที่แท้จริงของถังเมี่ยวซินหลุดออกไปทางปากเขา เขาเชื่ออย่างแรงกล้าว่าจะต้องถูกนางตีตายแน่!
อาจารย์ใหญ่ รีบกลับมาเถิด!
ถังเมี่ยวซินดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของหนิงกูโจว: “โปรดวางข้าลงเถิด อย่าให้ต้องเหนื่อยฝ่าบาทเลย”
น้ำเสียงของหนิงกูโจวอ่อนโยนลงทันที: “ข้าอุ้มเจ้านานเพียงใดก็ไม่เหนื่อย”
ถังเมี่ยวซิน: “...”
นางเหลือบมองจิ่งสื่อหยู เห็นเขาตกใจจนอ้าปากค้างได้ขนาดใส่ไข่ไก่ทั้งฟองเข้าไปได้
นางรู้สึกไม่สะดวกกายไปทั้งตัว ยื่นมือไปดึงเสื้อที่อกของหนิงกูโจว แล้วส่งสายตาเตือนสติเขา
เสียดายที่วันนี้หนิงกูโจวไม่คิดจะร่วมมือกับนางแม้แต่น้อย: “ที่นี่คนมากมาย อ้ายเฟยอยากถอดเสื้อข้า กลับจวนไปแล้วค่อยว่ากัน”
ถังเมี่ยวซิน: “...”
จิ่งสื่อหยูลืมตากว้างขึ้นมาทันที
ฮ่า ๆ บนโลกนี้ยังมีคนที่จัดการปีศาจร้ายอย่างถังเมี่ยวซินได้!
ช่างน่ายินดีจริง!
ถังเมี่ยวซินแทบร้องไห้ ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา
ฝ่ามือของเขาตบเบา ๆ ลงบนบั้นท้ายของนาง: “อย่าซน!”
ถังเมี่ยวซิน: “!!!!!”
ชายใจดำคนนี้ กล้าตบก้นนางอีก!
หนิงฉางผิงตื่นขึ้นในเวลานี้ พอเห็นหนิงกูโจวก็เกิดความกลัว คิดจะแอบหนีไปอีกทาง
น้ำเสียงของหนิงกูโจวเย็นลงอีกครั้ง: “ฉางผิงยุยงพี่สะใภ้หนีเรียน ลงโทษให้คัดลอกกฎของสำนักหนึ่งร้อยครั้ง แล้วส่งให้ข้าตรวจในตอนเช้าพรุ่งนี้”