หนิงกูโจวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วถาม "องค์พ่อลงโทษไท่จื่อแล้ว ลงโทษไท่จื่อองค์ที่สองด้วยหรือไม่?"
หลินหรูเฟิงพยักหน้า "ลงโทษแล้ว ตรัสว่าไท่จื่อองค์ที่สองกระทำการหุนหันพลันแล่น ไท่จื่อเป็นองค์รัชทายาท แต่เขากลับทำตัวโอหังเกินไป จึงตีห้าไม้"
สายตาของหนิงกูโจวเย็นลงเล็กน้อย "องค์พ่อทรงปกป้องไท่จื่อจริงๆ"
หนิงจื้อหยวนไม่ได้ใส่พระราชโองการไว้ในใจ แอบออกจากวังมา นอกจากการถูกกักบริเวณอีกครั้งแล้วก็ไม่มีการลงโทษอื่นใด
ไท่จื่อองค์ที่สองเปิดโปงเรื่องนี้กลับถูกตี
เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้เฉิงหมิงทรงเข้าข้างไท่จื่อเพียงใด
หลังจากเรื่องนี้ เหล่าขุนนางในราชสำนักคงจะมีอีกหลายคนที่เข้าข้างไท่จื่อ
หลินหรูเฟิงคิดถึงเรื่องนี้แล้วยังรู้สึกหวาดกลัว "ดีที่อ๋องไม่เชื่อข้าน้อย ลงมือเอง แต่กลับยุยงให้ไท่จื่อองค์ที่สองออกหน้า ไม่เช่นนั้นคนที่ถูกลงโทษก็คงเป็นอ๋องแล้ว"
หนิงกูโจวซุ่มตัวอย่างเงียบเชียบมานาน ย่อมมองอะไรๆ ได้ทะลุปรุโปร่ง
ครั้งก่อนเขาลงมือกำจัดเสนาบดีกระทรวงกลาโหมของไท่จื่อไปหนึ่งคน ฮ่องเต้เฉิงหมิงก็ใช้วิธีนี้ส่งขุนนางอีกหลายคนให้หนิงจื้อหยวน
สีหน้าของเขาเย็นชา "เรื่องนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย การที่องค์พ่อทรงลำเอียงเช่นนี้จะยิ่งทำให้ไท่จื่อองค์ที่สองไม่ยอมจำนนยิ่งขึ้น"
"รอดูเถิด ไท่จื่อองค์ที่สองจะไม่ยอมจบเรื่องนี้แน่ เราคอยดูอยู่ข้างๆ ก็พอ"
หลินหรูเฟิงพยักหน้า แต่กล่าว "อ๋องไม่เคยรับตำแหน่งในราชสำนักเลย พวกเขาสู้กันอย่างหนัก บางทีอ๋องอาจจะได้ประโยชน์จากตรงนี้ก็ได้"