โม่หลีเห็นหนิงกูโจวอุ้มถังเมี่ยวซินขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว!
เขาขยี้ตาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง!
จวนอ๋องจะไปอุ้มสตรีได้อย่างไรกัน!
แต่หลังจากขยี้ตาแล้ว เขากลับพบว่าหนิงกูโจวไม่เพียงอุ้มถังเมี่ยวซินไว้เท่านั้น แต่ยังอุ้มได้มั่นคงอีกด้วย!
หนิงกูโจวเป็นคนหยิ่งยะโส เย็นชา อีกทั้งยังรักความสะอาด เกลียดชังการใกล้ชิดสตรีเป็นที่สุด
ด้วยเหตุนี้ โม่หลีจึงไม่เคยคิดว่าหนิงกูโจวจะอุ้มนางด้วยมือตนเอง!
ในจวนอ๋องนอกจากยุงตัวเมียแล้ว ไม่มีสิ่งมีชีวิตเพศหญิงอื่นใดอีก จนทั่วทั้งจวนอ๋องล้วนเป็นชายหนุ่มที่แข็งกร้าวดั่งเหล็กกล้า
โม่หลีคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าทำไมหนิงกูโจวถึงได้ลงมืออุ้มถังเมี่ยวซิน ไหนจะผู้ชายหลังจากแต่งงานแล้ว ในด้านนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงงั้นหรือ?
โม่หลีเกาหัว เรื่อยคิดไม่เข้าใจ!
หนิงกูโจวเอ่ยเสียงเย็นชา "ยังยืนโง่ๆ อยู่ตรงนั้นทำไม?"
โม่หลีรับคำหนึ่งเสียง รีบตามฝีเท้าหนิงกูโจวไป ตลอดทางแอบมองหนิงกูโจวและถังเมี่ยวซินอยู่ตลอด
ตอนที่หนิงกูโจวอุ้มถังเมี่ยวซินขึ้นมา เขากลับพบว่านางผอมบาง เบา และนุ่มนิ่มอย่างไม่คาดคิด
เขาอุ้มนางเช่นนี้ แทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของนางเลย แต่กลับสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของเรือนร่างนาง
กลิ่นหอมดุจกล้วยไม้แพร่กระจายจากกายนาง เข้าจมูกเขา ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาก็ตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง ต่อให้นางมักจะทำให้คนโมโห ปากจัด และมีวิชาแพทย์ที่เก่งกาจเพียงใด
โดยแก่นแท้แล้ว นางก็เป็นเพียงสตรีที่อ่อนแอคนหนึ่ง