โม่หลีตะลึงอีกครั้ง ถังเมี่ยวซินบอกว่าสามารถถอนพิษให้หนิงกูโจวได้ และหนิงกูโจวก็เชื่ออย่างนั้น หนิงกูโจวผู้เย็นชา ทรนง ดั่งหมาป่าเดียวดาย กลายเป็นคนที่พูดง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
โม่หลีรู้สึกคล้าย ๆ ว่าท่าทีของหนิงกูโจวที่มีต่อถังเมี่ยวซินนั้นผิดไปจากเดิม แต่เขาก็คิดไม่ออกว่าเป็นเพราะเหตุใด
สายตาของหนิงกูโจวเผลอมองไปที่ถ้วยนั้นเล็กน้อย คิ้วขมวดเล็กน้อย สีหน้าเย็นชา
เมื่อเขาเห็นโม่หลีจากไปแล้ว และรอบข้างไร้ผู้คน เขาก็แอบเช็ดถ้วยนั้นให้สะอาด แล้วเก็บเข้าตู้
หลังจากวางถ้วยเข้าที่แล้ว เขากลับรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง เหตุใดเขาจึงต้องทำเรื่องนี้อย่างลับ ๆ ล่อ ๆ?
คิ้วของเขาขมวดยิ่งกว่าเดิม
เมื่อถังเมี่ยวซินออกจากจวนพักของฉินอ๋องมา ทั้งตัวของนางก็เบาสบายขึ้นมาก
ตราบใดที่หนิงกูโจวยังต้องพึ่งพานาง นางก็ไม่ต้องกลัวสิ่งใด
ชายผู้นี้แม้จะโหดร้ายและดื้อรั้นเพียงใด นางก็มีวิธีจัดการกับเขา!
นางร้องเพลงเบา ๆ ระหว่างทางกลับจวน เมื่อมาถึงจวนก็เห็นเจ้าเมืองจวนวิ่งหน้าตื่นเข้ามา: "เมี่ยวซิน ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว!"
"คนจากจวนโหวจับตัวเฉียวเหนียงไป เจ้าถ้าไม่กลับมาอีก พวกเขาก็จะทำร้ายเฉียวเหนียง!"
เฉียวเหนียงคือหญิงม่ายที่เลี้ยงถังเมี่ยวซินมาด้วยความเอ็นดูดั่งลูกในไส้ นางเคยหวาดระแวงว่าจวนโหวจะทำร้ายเฉียวเหนียงจึงได้จัดหาที่ซ่อนให้แล้ว คนจากจวนโหวน่าจะหานางไม่พบ
นางรีบถาม: "เฉียวเหนียงออกจากจวนไปแล้ว พวกเขาหานางพบได้อย่างไร?"