หลี่ซื่อรู้สึกว่าถังเจียงเซียนพูดมีเหตุผลนัก: "ก็ใช่ ยังไงเจียงเซียนก็คิดได้ลึกซึ้งกว่า"
เมื่อปีนั้นนางทุ่มเทกำลังอย่างมากกว่าจะทำให้ถังเมี่ยวซินกลายเป็น "ลูกสาว" ของนางได้
นางเพียงนึกถึงลูกสาวของหญิงผู้งดงามล้ำเลิศผู้นั้นที่ถูกผู้คนเรียกว่าดาวมรณะเดียวดายมาตั้งแต่เด็ก และยังต้องถูกฉินอ๋องทรมานจนตาย ในใจนางก็รู้สึกสุขใจยิ่งนัก
ส่วนเรื่องที่ถังเมี่ยวซินสร้างความขุ่นเคืองให้หลี่ซื่อในตอนนี้ เมื่อเทียบกับชะตากรรมอันน่าสังเวชที่นางจะต้องเผชิญในภายหน้าแล้ว ก็ไม่ถือเป็นสิ่งใดเลย
หลี่ซื่อดีใจแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ
ถังเจียงเซียนเอ่ยเสียงเย็น: "เงินหนึ่งแสนตำลึงที่ให้ถังเมี่ยวซินไปนั้น ต้องรีบเอากลับคืนมาให้ได้ ไท่จื่อต้องการเงินจำนวนหนึ่งอยู่ในขณะนี้"
"ครั้งนี้หากข้าช่วยเขาได้ เขาก็จะแต่งงานกับข้า ให้ข้าได้เป็นไท่จื่อเฟย"
หลี่ซื่อพูดอย่างมั่นใจ: "วางใจเถิด อีกไม่กี่วันถังเมี่ยวซินก็จะแต่งเข้าจวนฉินอ๋องแล้ว ตอนนางแต่งงานต้องพกธนบัตรติดตัวอย่างแน่นอน"
สองวันมานี้พวกเขาค้นที่พักของถังเมี่ยวซินแล้ว ไม่พบธนบัตร คิดว่านางถือธนบัตรหนีการแต่งงานไปแล้ว ทำเอาพวกเขาตกใจไม่น้อย
บัดนี้ถังเมี่ยวซินกลับมาแล้ว พวกเขาก็มีข้อเสียของนางอยู่ในกำมือ ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่ได้ธนบัตรคืน
ถังเจียงเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย: "เรื่องธนบัตรต้องไม่ให้ผิดพลาดอีกเป็นอันขาด"
ไม่นานก็มาถึงวันแต่งงานของถังเมี่ยวซินและฉินอ๋อง แต่ในเรือนที่นางพักอยู่นั้นกลับไม่มีวี่แววแห่งความสุขแม้แต่น้อย แม้แต่บนประตูหน้าต่างก็ไม่มีตัวอักษรแห่งความสุขติดไว้แม้แต่ตัวเดียว