นางกำนัลผู้นั้นเข้าใจความหมาย ปิดจมูกครึ่งหนึ่ง เดินไปที่หน้ารถม้าอย่างเต็มไปด้วยความรังเกียจ มองถังเมี่ยวซินหนึ่งที รักษาระยะห่างไว้สามก้าวขึ้นไป: "เจ้าเป็นคุณหนูรองใช่หรือไม่?"
"เหตุใดเจ้าจึงไร้มารยาทเช่นนี้ ให้ฮูหยินต้องคอยท่า ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทำไม รีบเข้ามาคำนับเร็วเข้า!"
ถังเมี่ยวซินเห็นหลี่ซื่อตั้งแต่แรกแล้ว และเห็นกิริยาท่าทางของนาง นางรู้สึกขยะแขยงใจนัก
วิธีการวางตัวของจางมัวมัว และท่าทีของนางกำนัล ย่อมพิสูจน์ได้ว่าหลี่ซื่อมีท่าทีต่อนางอย่างไร
บนโลกนี้จะมีมารดาที่น่าขยะแขยงเช่นนี้ได้อย่างไร?
นางสงสัยอย่างยิ่งว่า ตนเป็นลูกที่หลี่ซื่อให้กำเนิดจริงหรือไม่!
นางนั่งเหยียดขาพาดเข่า ปากคาบใบหญ้าคา ท่าทางเกียจคร้านอย่างยิ่ง แต่เสียงกลับดังลั่น: "ข้าได้ยินผู้คนกล่าวว่าข้าเกิดในจวนโหวหมื่นครัวเรือน ที่นี่คือบ้านของข้า"
"แต่ข้าโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยพบมารดาบิดาและพี่น้องของข้าเลยสักครั้ง"
"วันนี้ข้าเตรียมของกำนัลชิ้นใหญ่เพื่อมาพบมารดาของข้า ขอถามท่านหน่อย มารดาของข้าคือใคร?"
ก็แค่จะแข่งกันดูหมิ่นใครมากกว่ากันใช่หรือไม่? บังเอิญ เรื่องนี้ข้าก็ถนัดนัก!
นางกำนัลผู้นั้นขมวดคิ้ว ตะคอกว่า: "ฮูหยินอยู่ตรงนี้ เจ้าห้ามไม่มีมารยาท รีบเข้ามาคำนับเร็วเข้า!"
ถังเมี่ยวซินเพิ่มระดับเสียงขึ้นอีกนิด: "ต้องขออภัยจริง ๆ ข้าไม่เคยพบมารดาของข้า ข้าไม่รู้จักนาง!"
"เผื่อข้าสำคัญผิดว่าพวกเจ้าเป็นมารดาของข้า พวกเจ้าจะรับไหวหรือ?"
นางกำนัลผู้นั้นโกรธจนสูดลมหายใจเข้าลึก
ดวงตาดอกท้อของถังเมี่ยวซินเป็นประกายเจิดจ้า ตะโกนเรียกเสียงดัง: "ฮูหยินแห่งโหวหมื่นครัวเรือน มารดาของข้า ท่านอยู่ที่ใด?"
หน้าประตูจวนโหวหมื่นครัวเรือนถึงจะเงียบสงบ แต่เพื่อนบ้านล้วนร่ำรวยและมีเกียรติ นางตะโกนเสียงดังเพียงเท่านี้ ก็มีหลายครัวเรือนโผล่หน้าออกมาดู
หลี่ซื่อตอนออกมาเห็นถังเมี่ยวซินแล้ว หญิงสาวบัดนี้เจิดจรัสดั่งดอกไม้ งามเบาบางดั่งเทพยดา
เพียงมองรูปลักษณ์ หลี่ซื่อก็นับว่าพอใจ ถึงจะไม่เท่าเจียงเซียนของนาง แต่ก็ไม่เลว
แต่สายตาที่ถังเมี่ยวซินมองมานั้นดุดันเกินไป กิริยาหยาบคายเกินไป การกระทำชั่วร้ายเกินไปนัก
หลี่ซื่อไม่ชอบนางอยู่แล้ว ยามนี้ก็ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่
หลี่ซื่อเห็นผู้คนแอบมองจากข้าง ๆ ต่อให้ในใจไม่เต็มใจเพียงใด ยามนี้ก็ต้องเดินเข้ามา:
หากปล่อยให้ถังเมี่ยวซินตะโกนต่อไป หน้าตาของจวนโหวพวกเขาคงต้องเสียหมด!
นางเย็นชาเดินมาหยุดตรงหน้าถังเมี่ยวซิน พยายามวางท่ามารดาผู้เมตตา: "เมี่ยวซิน เป็นเจ้าหรือ มารดาคิดถึงเจ้าแทบบ้า!"
นางพูดจบก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหางตา แต่ถังเมี่ยวซินกลับไม่เห็นน้ำตาแม้สักหยด
การแสดงนี้ แย่เกินไปนัก!
ถังเมี่ยวซินมองนางแล้วถาม: "เจ้าเป็นมารดาข้าหรือ?"
หลี่ซื่อพยักหน้า ถังเมี่ยวซินยิ้มแล้วกล่าว: "ที่แท้มารดาข้าก็หน้าตาเช่นนี้หรือ ไม่เลว เหมือนข้า!"
อันที่จริงนางกับหลี่ซื่อไม่เหมือนกันแม้แต่น้อย
ใบหน้าหลี่ซื่อดำยิ่งขึ้น นางพูดจาเหลวไหลอะไรกัน เรียกว่าอะไรเหมือนนาง?
ไร้มารยาทจริง ๆ!
ถังเมี่ยวซินยิ้มบาง ๆ: "แม้ก่อนหน้านี้มีผู้กล่าวว่าข้าเป็นคุณหนูรองแห่งจวนโหว แต่ข้ากลับคิดว่าพวกเขาพูดเล่น ใครจะรู้ว่าเป็นความจริง!"
"เมื่อรู้ตัวตนของข้าแล้ว ข้าก็รีบขนของมาจากเรือนนอกเต็มรถม้า ส่งมาเป็นของกำนัลพบหน้าท่าน!"
ถังเมี่ยวซินพูดจบก็กระโดดลงจากรถ คำนับหลี่ซื่อเบา ๆ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความรักใคร่: "ขอฮูหยินโปรดรับไว้ด้วยเถิด!"
หลี่ซื่อพอเห็นนางเดินเข้ามา ไหนเลยจะสนใจแสร้งเป็นมารดาผู้เมตตา รีบถอยหลังไปก้าวใหญ่ เกรงว่านางจะมาแตะต้องตัว
ถังเมี่ยวซินเห็นท่าทางของหลี่ซื่อก็ยิ้มสดใส: "ฮูหยินไม่ต้องตื่นเต้น ข้าไม่กินคนหรอก!"
ผู้คนที่ยืนดูความสนุกอยู่ข้าง ๆ มีคนหัวเราะแผ่วเบา
ใบหน้าหลี่ซื่อร้อนวูบวาบ นางชำเลืองมองถังเมี่ยวซินอย่างเย็นชา ใบหน้าไม่สบายใจยิ่งนัก
เพียงแต่ยามนี้ยังมีคนมองอยู่ภายนอก อย่างไรนางก็ต้องแสดงบ้าง
นางจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อมือ แล้วจึงไปจับมือถังเมี่ยวซิน: "เจ้าเป็นเนื้อที่ร่วงหล่นจากร่างมารดา เป็นแก้วตาดวงใจของมารดา!"
"หากไม่ใช่เพราะเจ้ามีชะตากรรมพิเศษ ราชโหราจารย์กล่าวว่าเจ้าไม่อาจพบมารดาและท่านโหวก่อนอายุสิบห้า มิเช่นนั้นเจ้าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต"
"เจ้าไม่รู้ว่ามารดาคิดถึงเจ้าเพียงใด รีบเข้ามา ให้มารดามองเจ้าให้ชัด ๆ!"
ถังเมี่ยวซินเลิกคิ้วเล็กน้อย หลี่ซื่อตอบสนองเร็วพอควร รีบคิดข้ออ้างได้ทันที
นางเลิกคิ้วถาม: "ฮูหยินเห็นข้าแล้วดีใจหรือไม่?"
หลี่ซื่อรีบพูด: "ดีใจ ดีใจยิ่งนัก!"
ถังเมี่ยวซินดูเหมือนซาบซึ้งใจยิ่งนัก กลับจับที่หลังมือของหลี่ซื่อที่ไม่ได้ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดไว้ ยิ้มระรื่นแล้วกล่าว: "ข้าก็เช่นกัน เห็นฮูหยินแล้วดีใจจนแทบบ้า!"
หลี่ซื่อตอนที่มือของถังเมี่ยวซินแตะต้องหลังมือของนาง เกือบส่งเสียงกรีดร้องจนกระโดด ใบหน้าไม่อาจรักษาท่าทีไว้ได้ น่าเกลียดยิ่งนัก
แต่ถังเมี่ยวซินกลับยิ้มแย้มจับมือหลี่ซื่อไว้อย่างมีความสุข: "ฮูหยินรีบมานี่ ดูของกำนัลที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่าน ดูว่าท่านชอบหรือไม่?"
นางพูดจบก็ลากหลี่ซื่อมาที่ข้างรถม้า ยกม่านรถขึ้นเล็กน้อย กลิ่นเหม็นเน่าสาปส่งกลิ่นโชยมา
ยามนี้แสงแดดกำลังดี พอม่านรถถูกยกขึ้น ภายในก็เห็นได้ชัดเจน:
ในรถม้าที่ไม่กว้างนัก กองอยู่ด้วยซากศพสิบกว่าศพ เลือดบนศพแห้งกรังแล้ว ยิ่งดูน่ากลัวยิ่งนัก
บ่าวที่อยู่บนสุด หลี่ซื่อยังเคยเห็นมาก่อน
หลี่ซื่อตกใจจนสีหน้าซีดเผือด อดไม่ได้อีกต่อไป ส่งเสียงกรีดร้อง: "เจ้า...เจ้า..."
นางได้ยินจางมัวมัวกล่าวว่าถังเมี่ยวซินฆ่าบ่าวเหล่านั้นทั้งหมด ถึงแม้นางจะโกรธ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
ก็แค่บ่าวตายสองสามคน ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
แต่เมื่อถังเมี่ยวซินนำศพเหล่านั้นมาไว้ตรงหน้านางเช่นนี้ ก็กระตุ้นเร้าขึ้นมาใหญ่หลวง!
ถังเมี่ยวซินวางม่านลง ยิ้มระรื่นแล้วกล่าว: "ฮูหยิน เห็นของกำนัลเหล่านี้แล้วแปลกใจหรือไม่ ดีใจหรือไม่?"
หลี่ซื่อเบิกตากว้างมองนาง สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ อยากจะดิ้นหลุดจากมือของนาง แต่นางฝึกวรยุทธ์มาตลอดปี แรงของนางไม่ใช่สิ่งที่หลี่ซื่อผู้เป็นสตรีเรือนในเทียบได้ จึงไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย
หลี่ซื่อกลัวคนจะได้ยิน จึงลดเสียงลงแล้วถามอย่างโมโห: "เจ้าลูกทรยศ ต้องการจะทำอะไร?"
ถังเมี่ยวซินยิ้ม: "ข้าเพิ่งกล่าวไปเอง ข้านำของกำนัลมาถวายฮูหยิน นี่คือของกำนัลที่ข้าตระเตรียมให้ฮูหยินอย่างตั้งใจ!"
"ฮูหยิน ชอบหรือไม่?"
หลี่ซื่อโกรธจนตัวสั่น: "ข้า...ข้าจะฆ่าเจ้า!"
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบา ๆ: "ท่านไม่ยอมหรอก ถ้าข้าตาย ใครจะแต่งแทนถังเจียงเซียนกับฉินอ๋องเล่า เพราะท่านมีลูกสาวเพียงสองคน"
หลี่ซื่อใช้สายตาคมกริบมองถังเมี่ยวซิน เห็นดวงตาดอกท้อของนางยิ้มอย่างเย็นชาห่างเหิน ดวงตาสีดำเป็นประกายราวกับมองทะลุหัวใจของนาง
หลี่ซื่อสูดลมหายใจเข้าลึก: "เจ้าต้องการสิ่งใด?"
ถังเมี่ยวซินเลิกคิ้วเล็กน้อย: "วันนี้ข้ามาเพื่อบอกฮูหยินว่า ข้าไม่พอใจท่านอย่างยิ่ง"
"แม้ท่านให้กำเนิดข้า แต่ไม่เคยทำหน้าที่มารดาแม้แต่วันเดียว ข้าไม่คิดจะยอมรับท่าน"
"ข้ารู้ดี ด้วยกำลังเพียงคนเดียวของข้า ไม่มีทางต่อกรกับจวนโหวทั้งหลังได้ ดังนั้นข้าจึงมาเรียกร้อง"
"ฮูหยินตอบตกลง ข้าก็จะแต่งงานแทน หากไม่ตกลง เราก็แยกทางกัน"
"ถึงข้าจะมีกำลังน้อยนิด แต่ความสามารถที่จะทำลายถังเจียงเซียนยังมีอยู่ ฮูหยินไม่เชื่อก็ลองดูได้!"
นางพูดจบก็ยกม่านขึ้นเผยให้เห็นศพเหล่านั้นอีกครั้ง กระตุ้นหลี่ซื่อให้โกรธอีกหน
หลี่ซื่อโกรธจนแทบบ้า นางรู้แล้วว่าลูกสาวคนนี้ของนางห่างเหินจากนางแล้ว หญิงน้อยจอมแสบ!
นางกัดฟันถาม: "เจ้าต้องการสิ่งใด?"