ตามปกติแล้ว สตรีสูงศักดิ์ทั้งหลาย ต่อให้ถูกใครรังแก ก็เลือกที่จะยอมความเพื่อความสงบสุข
และผู้ที่สามารถเดินในวังได้ เพียงเห็นอาภรณ์ของหนิงจื้อหยวนก็จะจำได้ว่าเขาเป็นใคร ด้วยลวดลายบนอาภรณ์ไท่จื่อนั้นทำขึ้นเป็นพิเศษ
แต่ถังเมี่ยวซินเติบโตในหมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่เคยเรียนรู้เรื่องพวกนี้อย่างเป็นระบบ หากนางบอกว่านางจำไม่ได้ ฮองเฮาก็ไม่อาจทำอะไรนางได้
หนิงกูโจวกับเหล่าองค์ชายเดินทางมาถึง พอดีได้ยินคำพูดของถังเมี่ยวซิน
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก้าวไปข้างถังเมี่ยวซินแล้วถาม "เกิดเรื่องอันใดหรือ?"
ถังเมี่ยวซินทำท่าตกใจจนพูดไม่ออก ชี้ไปที่หนิงจื้อหยวนแล้วกล่าว "เมื่อครู่เขาลวนลามข้า บอกว่าจะจับข้าไปเป็นอนุภรรยา!"
"ข้านึกว่าเขาเป็นคนโกง ก็เลยทุบตีเขาไปหนึ่งยก!"
"แต่พระมารดาเพิ่งตรัสว่า เขากลับเป็นไท่จื่อ!"
ถังเมี่ยวซินพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดหนิงกูโจวแล้วร้องไห้ "ท่านอ๋อง เขาเป็นไท่จื่อจริงหรือ? ไท่จื่อจะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?"
"เขาจะแย่งข้าไปหรือไม่? สะอึกสะอื้น ข้าไม่อยากเป็นอนุภรรยาของเขา ข้าอยากเป็นภรรยาของท่านอ๋องเพียงผู้เดียว!"
รอบข้างเงียบกริบ
ไท่จื่อเจ้าชู้ไม่มีใครกล้าทัก แต่การที่เขาลวนลามน้องสะสะใภ้ต่อหน้าธารกำนัล ถือเป็นการเสียคุณธรรมอย่างยิ่ง
ใบหน้าของหนิงจื้อหยวนบิดเบี้ยวจนไม่เป็นรูป เขาไม่คิดจริง ๆ ว่านางคือถังเมี่ยวซิน!
หนิงกูโจวรู้ดีว่านางแสดงละคร เพราะสตรีเช่นนาง ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่สะเทือน