ถังอี้เซินเติบโตขึ้นมาโดยพึ่งพาตนเองมาตลอด ไม่เคยสัมผัสรสชาติของการได้รับการปกป้องจากใคร ทว่ากลับรู้สึกดีไม่น้อย!
ยามนี้ถังเมี่ยวซินกำลังจับชีพจรให้หนิงกูโจวอยู่ในจวนอ๋อง สายตาของนางปรากฏความดีใจปนอยู่บ้าง “เริ่มตั้งแต่วันนี้ อ๋องไม่ต้องฝังเข็มทุกวันอีกแล้ว”
“ต่อจากนี้อ๋องเพียงดื่มยาเป็นประจำทุกวัน ฝังเข็มทุกสามวัน อาบน้ำยาทุกเจ็ดวันก็พอแล้ว”
หลินหรูเฟิงเอ่ยถามด้วยความดีใจ “เช่นนี้หมายความว่าพิษในกายอ๋องใกล้จะถูกถอนจนหมดสิ้นแล้วหรือไม่เพคะ?”
“ยังอีกไกลนัก” ถังเมี่ยวซินตอบ “พิษในกายอ๋อง ยิ่งถอนไปภายหลัง ก็ยิ่งยากที่จะกำจัด”
“เพราะพิษนี้อยู่กับอ๋องมาหลายปี ซึมลึกเข้าสู่โครงสร้างภายในจนยากจะแยกออก”
“ตอนนี้เพียงผ่านขั้นแรกมาเท่านั้น ต่อไปยังต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ”
“เริ่มตั้งแต่วันนี้ กว่าพิษจะถูกถอนจนหมดสิ้น อ๋องห้ามใช้พลังภายในโดยเด็ดขาด”
หนิงกูโจวหรี่ตาลงเล็กน้อย “แม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้?”
ถังเมี่ยวซินตอบอย่างแน่วแน่ “แม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้!”
นางพูดจบก็ยิ้มอีกครั้ง “แน่นอน หากอ๋องอยากตัดทายาทของตระกูล การใช้บ้างเป็นครั้งคราวก็คงไม่เป็นไร”
หนิงกูโจว “...”
เขาจ้องนางด้วยสายตาเย็นชา แต่นางกลับยิ้มอย่างน่ารักน่าเอ็นดู
หลินหรูเฟิงเหลือบสายตาวาวโรจน์ไปมาระหว่างคนทั้งสองแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ทายาทเป็นเรื่องใหญ่ อ๋องจงอดทนสักสองสามเดือนเถิดเพคะ”
“หากต้องเผชิญการต่อสู้ ให้โม่หลีและคนอื่น ๆ รับมือแทน”
ถังเมี่ยวซินยิ้มบาง “เสนาธิการหลินเป็นผู้ที่เข้าใจเหตุผล”