ถังเมี่ยวซินเริ่มใจสั่นเล็กน้อย ไอ้ผู้ชายคนนี้ช่างเหลือเกิน!
หนิงกูโจวกระซิบข้างหูของถังเมี่ยวซินเบา ๆ : “ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นแพทย์ปีศาจหรือบุตรสาวผู้ไม่ได้รับความโปรดปรานแห่งจวนโหวหมื่นครัวเรือน ตอนนี้เจ้ามีเพียงสถานะเดียว นั่นคืออ๋องเฟยของข้า”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ยามพูดกระซิบแนบหูนางเช่นนี้ ราวกับขนนกค่อย ๆ ปลายหัวใจของนาง
คันเล็กน้อย ทั้งยังมีความอบอุ่นที่ยากจะเอ่ยถึง
ลำคอเรียวบางของนางทาบลงบนบ่าของเขา ใบหน้าแนบชิดกับใบหน้า กลิ่นหอมเย็นฉ่ำที่เป็นของเขาเพียงผู้เดียวลอยเข้าจมูก
นางไม่เคยลองใกล้ชิดกอดรัดกับผู้ใดเช่นนี้มาก่อน ทั้งยั่วเย้ายวนและเร้าใจ
นางพยายามกลั้นหัวใจที่เต้นระส่ำระสาย มือทั้งสองกั้นไว้ที่หน้าอกของเขา : “ท่านอ๋อง วางมาดหน่อยเถิด!”
หนิงกูโจวคลายออกเล็กน้อย สบตากับนาง ดวงตาดอกท้อของนางแต้มด้วยความโกรธบางเบาและความเขินอาย
สายตาของเขาอ่อนโยนลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบ : “ก่อนหน้านี้ข้าสามารถกดเจ้าไว้ในเมืองหลวงได้ ต่อไปก็สามารถกดเจ้าไว้บนเตียงได้”
เขาพูดเช่นนั้น แต่กลับคลายมือที่กอดเอวนางออก
ถังเมี่ยวซิน : “...”
นางรีบผละห่างจากเขาหนึ่งจั้ง
เจ้านี่ตอนนี้ไม่เพียงไม่สุภาพ ยังดูเหมือนจะต่ำทรามขึ้นอีกเล็กน้อย!
แต่หนิงกูโจวไม่ได้ทำสิ่งที่เกินกว่าเหตุอีก ลุกขึ้น สะบัดอาภรณ์ที่ยับย่นให้เรียบ ไม่แม้แต่มองนาง เดินออกไป
เมื่อเดินถึงประตูก็หยุดฝีเท้า : “เมื่อเขียนตำรับยาเสร็จแล้วส่งให้โม่หลี จัดการเตรียมสมุนไพร”
ถังเมี่ยวซินส่งเสียงหึ ๆ เบา ๆ ชูกำปั้นข่มขู่เงาของเขา