หนิงกูโจวตั้งใจจะพูดคำดีๆ กับถังเมี่ยวซินสักหน่อย เพื่อจะได้ทะนุถนอมนางในภายภาคหน้า และใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข
แต่พอได้ยินนางพูดเช่นนั้น คำที่เหลือก็โกรธจนไม่อยากพูดออกมาสักคำ
เขาหลงรักนางเข้าแล้ว แต่นางกลับไม่เคยคิดจะอยู่กับเขาเลยสักครั้ง!
ตอนนี้ถังเมี่ยวซินรู้สึกสบายตัวขึ้น อาการง่วงนอนพลุ่งพล่านขึ้นมา หลับตาลงก็หลับไปอย่างสนิท
หนิงกูโจวเห็นท่าทางไม่มีความทุกข์ร้อนเช่นนั้นของนางแล้ว ช่างขัดความรู้สึกจนยิ้มก็ไม่ได้จะร้องไห้ก็ไม่เชิง
ตามนิสัยแต่ก่อนของเขา คงจะโยนนางทิ้งไปนานแล้ว
แต่พอเห็นใบหน้าหลับใหลอย่างว่านอนสอนง่ายของนาง อย่าว่าแต่จะโยนนางทิ้งเลย ถึงขั้นกอดไว้ในอ้อมแขนก็ไม่ยอมปล่อย
หนิงกูโจวถอนหายใจอย่างแผ่วเบาแทบจะไม่ได้ยิน ลางสังหรณ์ในใจบอกว่า ชาตินี้เขาคงต้องยอมจำนนต่อนางเป็นแน่
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย จุมพิตที่หน้าผากอันผุดผ่องของนางอย่างแผ่วเบา แล้วกอดนางแน่นขึ้นอีกนิด
นี่เป็นคืนที่ถังเมี่ยวซินหลับได้สบายที่สุดในวันที่ปวดประจำเดือน
ตอนที่นางตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เห็นใบหน้าหล่อเหลาของหนิงกูโจว ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา ดวงใจราวกับถูกขนนกสัมผัสอย่างแผ่วเบา
ชายคนนี้ถึงแม้พูดจาไม่เพราะ แต่หากคิดให้ดีแล้ว ดูเหมือนเขาไม่เคยทำสิ่งที่เกินควรกับนางจริงๆ
เขาที่เย็นชาเช่นนี้ กลับมีท่าทีอ่อนโยนอย่างการช่วยนางอุ้มท้องได้
ไม่ว่าเขาจะมีจุดประสงค์อะไร ความมีน้ำใจนี้ นางรับไว้
นางรู้สึกไม่สบายตัว ใช้มือลูบดู ก็พบว่าอย่างที่คิด...