ไม่ผิดไปจากคาด เฉิงลี่เซวี่ยพูดต่อว่า "กระนั้นข้าก็มีข้อแม้อยู่ข้อหนึ่ง ข้าคุ้มครองเจ้าในสำนักศึกษาแห่งชาติ เจ้าทำเงินในสำนักศึกษาแห่งชาติได้เท่าไร ต้องแบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่ง"
ถังเมี่ยวซินก่อนหน้านี้ยังคิดว่าเขาอาจเป็นเพื่อนร่วมบ้านเกิดของนาง ยังเคยคิดจะลองเชิงดู
แต่ตอนนี้นางเห็นท่าทีเขาเช่นนี้ กลับไม่อยากลองเชิงอีกต่อไป คนเช่นนี้ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมบ้านเกิดของนางจริง ๆ นางก็ไม่ต้องการ!
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเย็น "เจ้าเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคแล้ว โลภเงินถึงเพียงนี้จะดีหรือ?"
เฉิงลี่เซวี่ยถอนหายใจ "ข้าเป็นคนก่อน แล้วค่อยเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ก็เป็นคน เป็นคนก็ต้องกินข้าว ต้องใช้เงิน"
"เจ้าเพื่อบูรณะสำนักเซวียนต้องหาเงินเร่ร่อนไปทั่ว ส่วนข้าก็เพื่อให้สำนักศึกษาแห่งชาติสืบสานต่อไปได้ก็ต้องหาเงินเหมือนกัน"
"เพียงแต่ข้าแบกตำแหน่งนี้ไว้ หลายเรื่องทำได้ไม่สะดวก เจ้าไม่มีภาระแบบข้า หาเงินจึงง่ายดาย"
"ในฐานะศิษย์ ปรนนิบัติอาจารย์ ก็เป็นสิ่งที่สมควรไม่ใช่หรือ?"
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเหอะ ๆ สมควรที่ไหนกัน!
หลายปีมานี้มีเพียงนางที่ปล้นคนอื่น ถูกใครมาปล้นแบบนี้กลับเป็นครั้งแรก!
เฉิงลี่เซวี่ยพูดอีก "ยังมีอีกหลายเรื่องที่ข้าต้องคิดบัญชีกับเจ้าให้ดี เช่นเจ้าทำเขาฉาวหยางพังทลาย ถอนยาบนแปลงยาของข้าจนเกลี้ยง..."
"พอได้แล้ว!" ถังเมี่ยวซินชำเลืองมองเขา "ต่อไปข้าในสำนักศึกษาแห่งชาติทำเงินได้เท่าไร จะแบ่งให้เจ้าครึ่งหนึ่ง เป็นเช่นนี้ก็พอแล้วกระมัง!"