ถังเจียงเซียนพูดถึงตรงนี้ก็มองหนิงกูโจวอย่างอ่อนโยน: "ดีที่เมี่ยวซินยังมีองค์ชายคอยเอ็นดู"
"ที่นางได้พบองค์ชาย นับเป็นบุญวาสนาของนาง ขอองค์ชายโปรดเลี้ยงดูนางในภายภาคหน้าด้วย!"
คำพูดของนางฟังดูจริงใจ ตั้งใจคิดแทนถังเมี่ยวซินจริงๆ
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบาๆ แล้วเดินออกมาจากด้านข้าง: "ฟังความหมายของเจ้าแล้ว ฉินอ๋องไม่คู่ควรกับข้ากระนั้นหรือ?"
ถังเจียงเซียนไม่คิดว่าถังเมี่ยวซินจะอยู่ที่นี่ด้วย ดวงตาคมกริบลงเล็กน้อย แต่ยังคงวางท่าเป็นพี่สาวผู้เข้าใจ: "เมี่ยวซิน พี่หวังให้เจ้ามีความสุข"
"ฉินอ๋องมิใช่คู่ควร ไม่ควรเสี่ยงชีวิตทั้งชีวิต องค์ชายท่านนี้ตั้งใจดีกับเจ้าเพียงใด เจ้าก็ควรจากเมืองหลวงไปกับเขา"
"ข้ามีตำลึงเงินอยู่เล็กน้อย พวกเจ้าไปอยู่ที่ไหนที่ไม่มีใครรู้จัก แล้วใช้ชีวิตอย่างสงบเถิด! ข้าเป็นพี่สาวของเจ้า ไม่มีทางทำร้ายเจ้า!"
นางพูดจบก็ยื่นธนบัตรเงินร้อยตำลึงให้ถังเมี่ยวซินจริงๆ
ถังเมี่ยวซินดีใจเป็นอย่างยิ่ง รับธนบัตรเงินมาอย่างไม่เกรงใจ
นางยิ้มแล้วพูดกับหนิงกูโจว: "อ๋อง นี่คือเงินสำหรับหนีตามกันที่คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลถังมอบให้เรา ข้าเลี้ยงท่านกินข้าว!"
หนิงกูโจวมองนาง เหงาๆ ในใจแต่ก็ยังยอมรับ พยักหน้า: "ดี"
ถังเจียงเซียนตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วถามถังเมี่ยวซิน: "เมื่อครู่เจ้าพูดเรียกเขาว่าอะไรนะ?"
ถังเมี่ยวซินเอนตัวพิงหนิงกูโจว ยิ้มอย่างไร้เดียงสา: "ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก"
"ผู้นี้คือสามีของข้า ฉินอ๋องหนิงกูโจว เป็นอย่างไร? รู้สึกประหลาดใจไหม? รู้สึกดีใจไหม?"