เฉิงลี่เซวี่ยถูกเหล่าผู้ปกครองนักเรียนรบกวนจนปวดหัว จึงให้จิ่งสื่อหยูไปตามถังเมี่ยวซินมา
เขามองถังเมี่ยวซินแล้วถามว่า “เขาว่าเจ้าพาองค์หญิงไปปล้น มีเรื่องเช่นนี้หรือ?”
ถังเมี่ยวซินย่อมไม่ยอมรับว่า “ปล้น? ไม่มีทาง! ข้าแค่ไปเก็บหนี้เท่านั้น!”
“เป็นหนี้ต้องใช้หนี้ ฟ้าดินเป็นพยาน! อย่างไร? ไม่เชื่อหรือ? ข้ามีใบสัญญาหนี้ที่พวกเขาเซ็นไว้ด้วยมือตนเอง!”
นางพูดจบก็หยิบใบสัญญาหนี้ออกมาให้ทุกคนดู
ผู้ปกครองนักเรียนคนหนึ่งพูดว่า “ใบสัญญาหนี้ใบนี้ข้ารู้ มันคือลูกข้าที่ถูกนางบังคับให้เซ็น!”
ถังเมี่ยวซินมองไปที่เด็กหนุ่มคนนั้น แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้าบังคับเจ้าหรือ?”
วันนั้นถังเมี่ยวซินเคยรังแกเด็กหนุ่มคนนั้น ก่อนจะรังแกก็เคยยิ้มแบบนี้มาก่อน
เด็กหนุ่มคนนั้นถึงกับขาอ่อนทันที ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง “ไม่มี! ข้าคิดไปเอง!”
ถังเมี่ยวซินยิ้ม “เจ้ายังหนุ่มยังสาวความจำกลับแย่ขนาดนี้ หรือจะให้ข้าจัดยาให้เจ้าอีกสักชุด?”
“ไม่แพงหรอก แค่หนึ่งพันตำลึงเงินเท่านั้น”
เด็กหนุ่มคนนั้นรีบพูดทันที “ได้!”
เขาหันไปพูดกับบิดาอย่างน่าสงสาร “ท่านพ่อ จ่ายเงินเถิด!”
ทุกคน “!!!!!!”
บิดาของเด็กหนุ่มโกรธ “เจ้าทำอะไรอยู่!”
เด็กหนุ่มก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดอะไร พอเห็นถังเมี่ยวซินเมื่อไหร่ ก็คิดถึงความกลัวที่ถูกนางควบคุมในวันนั้น
ถังเมี่ยวซินไม่สนใจพวกเขา หันไปมองเฉิงลี่เซวี่ย “อาจารย์ใหญ่ ข้าไม่ได้ปล้นจริงๆ พวกเขาสมัครใจเอง ท่านก็เห็นแล้วเมื่อครู่”