หนิงกูโจวมองนางอย่างเย็นชา: "รอบรู้สารพัด? วีรบุรุษ?"
นางถูกเขามองจนไม่เป็นธรรมชาติ ฝืนหน้ามิ้มยิ้มทำสัญลักษณ์รูปหัวใจให้เขา: "อ๋องสุดยอดไปเลย!"
หนิงกูโจวมองนาง ในใจรู้สึกจนใจเล็กน้อย ความเย็นชาในดวงตาคมกริบค่อย ๆ จางหาย ยิ้มด่าเบา ๆ: "เจ้ารู้จักประจบเสียจริง"
ถังเมี่ยวซินถึงแม้ช่วงนี้จะเห็นเขายิ้มบ่อยขึ้น แต่จู่ ๆ เขาก็ยิ้มแบบนี้ นางยังรู้สึกว่าตัวเองถูกทำให้ใจเต้น
นางจึงยิ้มตาม: "นี่ไม่ใช่การประจบ แต่เป็นความจริงทั้งนั้น!"
หนิงกูโจวเอ่ยเสียงเรียบ: "ในโลกนี้ เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าหว่านล้อมให้ข้าทำสิ่งใดให้เจ้า"
ถังเมี่ยวซินดึงชายเสื้อเขาพูด: "คนเราเกิดมาในโลก ต้องพบเจอสิ่งแรกมากมายนับไม่ถ้วน"
"อีกอย่าง ในเรื่องนี้ ข้ากับอ๋องผลประโยชน์ตรงกัน"
ตอนนี้นางปราบถังอี้เซินได้แล้ว และถังอี้เซินยังไม่รู้ตัวตนของนาง ต้องหาทางสืบสวนแน่นอน ตัวตนของนางคงปิดบังไว้ได้ไม่นาน
เหมืองแร่เหล็กหากถูกค้นพบ จะต้องถูกฮ่องเต้เฉิงหมิงเรียกคืน
และก่อนหน้านั้น นางต้องจัดการเรื่องเหมืองแร่เหล็กให้เสร็จสิ้น ให้หนิงจื้อหยวนคิดว่าถังอี้เซินยังทำงานให้เขาอยู่ ให้เขาช่วยปกปิด เพื่อรอดพ้นสายตาของฮ่องเต้เฉิงหมิง
ขอเพียงเวลาเพียงพอ รอให้หนิงจื้อหยวนพ้นจากการถูกกักบริเวณ นางก็สามารถขนเหมืองแร่เหล็กจนหมด แล้วมอบเหมืองแร่ที่ว่างเปล่าให้หนิงจื้อหยวน
สิ่งที่บางคิดได้ หนิงกูโจวล้วนคาดเดาได้ เขามองนางด้วยสายตาที่ลึกขึ้น: "ก่อนที่เจ้าจะขอสิ่งใดจากข้า ต้องแลกคำสัญญาก่อนหน้านี้ก่อน"