เรื่องลับของถังเจียงเซียนและหนิงจื้อหยวนแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในเวลาอันรวดเร็ว
แม้จวนโหวหมื่นครัวเรือนจะพยายามอย่างสุดกำลังที่จะปิดข่าวนี้ไว้ กลับปิดไม่มิด!
หลี่ซีโกรธจัด ยกมือขึ้นตบถังอี้เซินหนึ่งฉาด: “เจ้าเด็กขี้แพ้ เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้!”
ถังอี้เซินจ้องหลี่ซีด้วยสายตามืดมน หลี่ซีก็ตบเขาอีกหนึ่งฉาด: “อย่างไร? ยังไม่ยอมรับอีกหรือ?”
“เจ้าก็แค่ลูกนอกกฎหมายคนหนึ่ง มิหนำซ้ำยังเป็นเพียงบุตรอนุภรรยา หากเจ้ามีประโยชน์ต่อจวนโหว จวนโหวถึงจะมีที่ให้เจ้าอยู่!”
“หากเจ้ายังไร้ประโยชน์เช่นนี้ต่อไป อย่าหวังจะได้กินอยู่สบายในจวนโหว!”
เส้นเลือดที่ขมับของถังอี้เซินเต้นระรัว เขารู้ดีมาตลอดว่าสำหรับหลี่ซีแล้ว เขาก็แค่หมาแก่ตัวหนึ่ง
ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน เขาก็เป็นเพียงบุตรอนุภรรยาที่ไม่ได้มีความสำคัญในจวนโหว
เมื่อเขามีประโยชน์ หลี่ซีและโหวหมื่นครัวเรือนก็จะให้ความนับถือเขาเล็กน้อย แต่หากทำอะไรผิดพลาดเพียงนิดเดียว ก็จะถูกดุด่าและทำร้าย
เขาสูดหายใจลึก ใบหน้าเย็นชาไม่พูดอะไร หันหลังเดินออกไป
หลี่ซียังคงด่าอยู่ข้างหลังเขา: “ลูกนอกกฎหมายก็คือลูกนอกกฎหมาย นอกจากการค้าขายซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่สมควรกล่าวถึงแล้ว เรื่องอื่น ๆ เจ้าทำไม่ได้สักอย่าง!”
มือของถังอี้เซินกำแน่น อยากจะหันกลับไปตีหลี่ซีให้สักยก
แต่สติบอกเขาว่า เรื่องนี้ทำไม่ได้เด็ดขาด!
หากทำลงไป ชีวิตที่เหลือของเขาก็จะพังพินาศ!
หลี่ซีหันไปด่าถังเจียงเซียนอีกสองสามประโยค ถังเจียงเซียนรู้สึกรำคาญ: “ท่านแม่สงบสักครู่ได้หรือไม่?”