กล่าวจบ ซ่งเจี๋ยก็เอามือสั่นเทาหยิบแก่นหยกใสแวววาวหนึ่งก้อนออกมาจากอก แล้วส่งให้เย่เทียนฉือด้วยความยากลำบาก
เย่เทียนฉือรับแก่นหยกมาพิจารณาอย่างละเอียด แล้วยังไม่วางใจถามหงเยวี่ยจีว่า "พี่หญิงเยวี่ย นี่ใช่สิ่งนี้หรือไม่?"
"ไม่ผิด นี่คือแก่นหยกแกนพิภพ!" หงเยวี่ยจีพยักหน้า
เมื่อได้รับการยืนยันจากหงเยวี่ยจี เย่เทียนฉือจึงวางใจลง แล้วเก็บแก่นหยกแกนพิภพไว้อย่างดี
จากนั้น เขาหันมามองซ่งเจี๋ยอีกครั้ง เตะซ่งเจี๋ยกระเด็นไปไกลสองจั้ง พร้อมเอ่ยเย็นชาว่า "ไปได้"
"ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ไม่เป็นไรหรือไม่!"
ลิ่วเฟยกับพวกอีกสองสามคนรีบเข้าไปพยุงซ่งเจี๋ย
ซ่งเจี๋ยลุกขึ้นอย่างอลหม่าน กุมหน้าอก จ้องเย่เทียนฉือด้วยความโกรธแค้น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าวว่า "เย่เทียนฉือ เจ้าคอยดูไว้ เรื่องนี้ยังไม่จบ!"
ลิ่วเฟยรีบเข้าไปประคองซ่งเจี๋ย แล้วกระซิบว่า "ศิษย์พี่ เรากลับกันก่อนเถอะ วันหลังค่อยหาโอกาสสั่งสอนมัน!"
ซ่งเจี๋ยพยักหน้า พาลิ่วเฟยกับพวกเดินจากไปอย่างอับอายขายหน้า
หลี่ไห่เพิ่งจะตั้งสติได้จากความตกตะลึง วิ่งมาหาเย่เทียนฉือ กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า "น้องชาย เจ้าเก่งกาจเหลือเกิน! ไม่คิดว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ แม้แต่ศิษย์นอกก็ยังมิใช่คู่มือของเจ้า!"
เย่เทียนฉือยิ้มบางๆ ไม่กล่าวสิ่งใดมาก
หลินฉานเดินเข้ามา สอบถามด้วยความเป็นห่วงว่า "ศิษย์พี่เย่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?"
เย่เทียนฉือส่ายหน้า "ข้าไม่เป็นไร แต่ว่าเจ้า จงระวังตัวให้มาก อย่าให้ใครมารังแกอีก"
หลินฉานพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณศิษย์พี่เย่ ข้าจะระวังตัว"
"ศิษย์พี่เย่ ครั้งนี้พวกเราทำให้ซ่งเจี๋ยไม่พอใจ ต่อไป..."