"ฆ่าเขา?" พอซื่อเซียวได้ยินก็อุทานด้วยความประหลาดใจทันที: "อาจารย์รู้ว่าเจ้าไม่ถูกตากับเขา แต่แค่นี้จะฆ่าเขาทิ้งไปโดยไม่มีเหตุผล มันจะเกินไปหน่อยหรือไม่?"
หงเยวี่ยจือส่งเสียงหึๆ เบาๆ แล้วออดอ้อน: "เพราะเขา หงเยวี่ยถึงขนาดกินข้าวไม่ลงมาหลายวันแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการบำเพ็ญเพียรหรือปรนนิบัติอาจารย์เลย หงเยวี่ยไม่สน หงเยวี่ยแค่อยากให้เขาตาย!"
ซื่อเซียวรับมือไม่ไหวจริงๆ รีบพูด: "ได้ๆๆ ศิษย์รักอย่าโกรธไปเลย อาจารย์ย่อมอยากช่วยเจ้า"
"เพียงแต่สำนักชิงเสวียนของเราแม้แต่การวิวาทส่วนตัวยังไม่ได้รับอนุญาต ที่จะฆ่าคนยิ่งไม่ได้..." ซื่อเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
"อาจารย์~" พอหงเยวี่ยจือได้ยินว่ายังมีหวัง ก็พูดทันที: "หงเยวี่ยย่อมรู้ว่าฆ่าคนไม่ได้ แต่ถ้าเราแค่ไม่ให้ถูกพบ ก็ไม่มีอะไรแล้วไม่ใช่หรือ?"
"โอ้?" ซื่อเซียวเลิกคิ้วขึ้น
หงเยวี่ยจือพูดต่อ: "อาจารย์ลืมแล้วหรือ? อีกสิบวันอาจารย์จะพาศิษย์ไปล่าหมาป่าเหล็กหลังที่หุบเขาหมาป่า ซึ่งอยู่ห่างออกไปสามสิบลี้ไม่ใช่หรือ? ตอนนั้นเราแค่พาเย่เทียนฉือไปด้วยกัน ก็ได้ไม่ใช่หรือ?"
"โอ้?" ซื่อเซียวได้ยินก็ยิ้ม: "เป็นความคิดที่ดี ทีนั้นแค่แกล้งทำเป็นว่าเขาถูกหมาป่าเหล็กหลังฆ่าตายแล้วรายงานสำนัก ทุกอย่างก็จะราบรื่น...!"
"เช่นนี้ก็ดียิ่งนัก"
หงเยวี่ยจือดีใจมากพูด: "ใช่แล้วอาจารย์ เย่เทียนฉือผู้นั้นก็แค่ศิษย์รับใช้เหม็นๆ คนหนึ่ง จะไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของเขาหรอก!"
ซื่อเซียวพยักหน้า: "ดี หงเยวี่ย เอาเถิดตามที่เจ้าว่า"
"ทีนี้ปรนนิบัติอาจารย์ได้แล้วหรือยัง?"