พูดจบ หลี่ไห่ก็ลากเย่เทียนฉือจะออกไปจากที่นี่
เย่เทียนฉือถูกลากเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “ซ่งเจี๋ยผู้นี้ ก็เป็นศิษย์นอกสินะ……”
“ใช่แล้ว ซ่งเจี๋ยย่อมเป็นศิษย์นอกอยู่แล้ว” หลี่ไห่พยักหน้า
“ในเมื่อเป็นศิษย์นอก เช่นนั้นเขาก็ต้องมีแก่นหยกแกนพิภพแน่” เย่เทียนฉือพึมพำกับตัวเอง
ยามนี้เขาต้องการแก่นหยกแกนพิภพนี้ยิ่งนัก หากไร้แก่นหยกแกนพิภพก็ไม่อาจทะลวงขึ้นไปได้อีก พลังฝีมือของเขาจะหยุดนิ่งอยู่ที่ขั้นสูงสุดของการเปิดเส้นชีพจรเช่นนี้ตลอดไป!
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เย่เทียนฉือต้องการ
“แก่นหยกอะไรกัน ซ่งเจี๋ยมาแล้ว เราสองคนต้องจบเห่แน่!” หลี่ไห่ออกแรงดึงแขนเย่เทียนฉือพลางกล่าว “พี่น้อง ยังยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบไปเถิด!”
ทว่าในเวลานั้นเอง เย่เทียนฉือกลับเอ่ยเสียงเย็นชา “ไม่ไปแล้ว”
“อะไรนะ? ไม่ไป?” หลี่ไห่หน้างงงัน
“ใช่ ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อรอซ่งเจี๋ย” เย่เทียนฉือสายตาเยียบเย็น
“พี่เย่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” หลี่ไห่ยกมือแตะหน้าผากเย่เทียนฉือ “ผู้กล้าไม่ยอมเสียเปรียบต่อหน้า หลักการนี้พี่เย่คงต้องเคยได้ยินมาแล้วกระมัง?”
“ข้าไม่มีทางเสียเปรียบ” เย่เทียนฉือยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย กล่าวเสียงเรียบ
“เอาเถอะ……” หลี่ไห่ถอนหายใจอย่างจนใจ “ท่านไม่ไปใช่ไหม งั้นข้าไปเอง”
พูดจบเขาก็หันหลังจะเดินจากไป แต่เดินไปได้เพียงสองก้าวก็หยุดลงกะทันหัน หันกลับมามองเย่เทียนฉือแล้วถามว่า “ท่านไม่ไปจริง ๆ หรือ?”
“ข้าไปจริง ๆ แล้วนะ!” หลี่ไห่เอ่ยอย่างอึดอัด