เป็นเวลาเจ็ดแปดวันติดต่อกันที่เย่เทียนฉือใช้ชีวิตกลางวันสับฟืน กลางคืนฝึกฝนวิชา
แม้ตำแหน่งศิษย์รับใช้ของสำนักชิงเสวียนจะต่ำต้อยเพียงใด แต่โชคดีที่ภารกิจไม่หนักหนา และไม่รบกวนเวลาว่างของเย่เทียนฉือในการบำเพ็ญเพียร
ในช่วงเวลานี้ แม้เขาจะยังไม่บรรลุขั้นภูมิที่สูงขึ้น แต่พละกำลังกลับก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว วิชาหมัดสะเทือนเขาและวิชาเงาจันทร์ก็ล้วนสำเร็จเป็นบางส่วน
ยามเย็นวันหนึ่ง หลังเย่เทียนฉือทำงานเสร็จ เขาวางขวานฟืนในมือลง แล้วจ้องมองต้นสนไซเปรสต้นหนึ่งที่สูงตระหง่านอยู่ตรงหน้า พึมพำกับตัวเองว่า "ถึงเวลาแล้วที่จะลองทดสอบผลสำเร็จของหมัดสะเทือนเขาดูบ้าง"
เย่เทียนฉือสูดลมหายใจเข้าลึก พลังวิญญาณในกายค่อย ๆ หมุนเวียน รวมตัวอยู่ที่หมัดขวา:
"หมัดสะเทือนเขา...!"
พร้อมกับเสียงตะโกนแผ่วเบา เย่เทียนฉือหันหน้าเข้าหาลำต้นแล้วชกหมัดออกไปหนึ่งหมัด!
ครืน!
หมัดพุ่งไปพร้อมเสียงลมหวีดหวิว กระแทกเข้ากับลำต้นอย่างหนัก ได้ยินเสียง 'กรึ๊ก' ดังก้อง ต้นสนไซเปรสหนานั้นกลับถูกหมัดเดียวของเย่เทียนฉือกระแทกขาดออกจากกัน ครึ่งบนของลำต้นทรุดฮวบลง ฟุ้งฝุ่นคลุ้ง!
มองดูต้นไม้ที่ล้มลง มุมปากของเย่เทียนฉือเผยรอยยิ้มพึงพอใจ
"อานุภาพของหมัดสะเทือนเขาช่างน่ากลัวจริง ๆ...คราวหน้าเปลี่ยนต้นที่หนากว่านี้มาลองดีกว่า!"
พูดจบ เขาก็หยิบขวานฟืนขึ้นมา เตรียมลงเขากลับไป
"เก่งไม่เบาเลยเพื่อน! ต้นใหญ่ขนาดนี้ หมัดเดียวของนายทุบมันขาดได้เชียว!"
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง