เย่เทียนฉือไม่ตอบ เพียงมองลงมาที่หวังหู่จากเบื้องบนอย่างเย็นชา “ใครใช้พวกเจ้ามา?”
เรื่องนี้มีพิรุธ เขาเพิ่งมาถึงสำนักชิงเสวียนได้ไม่ถึงครึ่งวัน อันธพาลสามคนนี้ก็มาหาเรื่องถึงที่อย่างแม่นยำ ยากจะไม่คิดว่ามีคนอยู่เบื้องหลังสั่งการ
“อะไร? อะไรคือใครใช้พวกเรามา?”
หวังหู่กลอกตา เสียงสั่นเครือไปบ้าง เห็นได้ชัดว่ามีพิรุธในใจ
เย่เทียนฉือแค่นเสียงเย็น หวังหู่แม้ไม่ตอบ แต่จากสีหน้าของอีกฝ่ายเขาก็พอเดาได้ราง ๆ
เขาเพิ่งมาถึงสำนักชิงเสวียน ไม่มีเรื่องบาดหมางกับใคร เจ็ดแปดส่วนคือนังใจร้ายหงเยวี่ยจือคนนั้นสั่งการอีกแล้ว
“พี่หู่ พี่หู่ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”
สมุนสองคนรีบวิ่งมาข้างหวังหู่ ประคองเขาลุกขึ้น แล้วหันไปพูดกับเย่เทียนฉือ “พี่หู่ของพวกเราเป็นผู้มีอำนาจในนครลิ่วหยุน ไม่มีพี่หู่คุ้มครอง เจ้าในสำนักชิงเสวียนก็รอให้คนรังแกเถอะ!”
“ผู้มีอำนาจ......” เย่เทียนฉือยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รู้สึกขำเท่านั้น
หวังหู่กุมหน้าอกฝืนลุกขึ้นยืน หน้าซีดเผือด “ข้าจะเป็นอะไรไปได้?”
ชายร่างสูงผอมกระซิบเสียงต่ำ “พี่หู่ ไอ้หนุ่มนี่ไม่ธรรมดา พวกเราถอยก่อนดีไหม?”
หวังหู่กัดฟัน มองเย่เทียนฉืออย่างไม่ยอมแพ้ แล้วว่า “ไป ถอย...!”
พูดจบ ทั้งสามคนก็หันหลังจะเดินจากไป
“หยุดอยู่ตรงนั้น”
ทว่าในขณะนั้น เสียงเย็นเยียบอย่างยิ่งก็ดังมาจากด้านหลังทั้งสาม
หวังหู่ใจหายวาบ หันกลับมามองเย่เทียนฉือแล้วถาม “เย่เทียนฉือ เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”