เย่เทียนฉือเพ่งมองอย่างละเอียด แสงอรุณส่องประกายริบหรี่ ราวกับอยู่ในภพเซียน
“แสงอรุณนี้ไม่ธรรมดา บางทีอาจเป็นวาสนาอยู่ที่นี่...”
เขาคิดพลางตัดสินใจขึ้นไปดูให้รู้แน่ชัด
“หุบเขาหยกเซียนช่างสูงชันปานนี้ แต่หากใช้ก้าวเงาจันทร์... ก็ใช่ว่าจะปีนขึ้นไปถึงยอดไม่ได้!”
คิดได้ดังนั้น เย่เทียนฉือจึงสำรวจภูมิประเทศโดยรอบอย่างรวดเร็ว แล้วพบเนินเขาที่ค่อนข้างราบเรียบแห่งหนึ่งใช้เป็นจุดเริ่มต้น
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลังวิญญาณในกายหมุนเวียน ร่ายก้าวเงาจันทร์ทันที ร่างกายเคลื่อนพลิ้วขึ้นเขาราวกับภูตพราย ทิ้งเงาราง ๆ ไว้เบื้องหลังเป็นทิวแถว
ตลอดทางโขดหินขรุขระ หมู่ไม้ขึ้นหนาแน่น โชคดีที่เย่เทียนฉือคล่องแคล่วว่องไว พลางหลบหลีกอุปสรรคได้อย่างง่ายดาย เพียงชั่วลมหายใจไม่กี่ครั้ง ก็ปีนขึ้นไปได้สูงหลายสิบจั้ง แล้วคว้าต้นสนโบราณไว้แน่นเพื่อปรับลมหายใจ
“เด็กนี่... กลับใช้ก้าวเงาจันทร์ของตระกูลจันทราเราได้คล่องแคล่วปานนี้...”
ก้าวเงาจันทร์แม้จะเป็นเพียงวิชาต่อสู้ขั้นพื้นฐาน แต่คนธรรมดาจะฝึกฝนให้ชำนาญก็ยากยิ่งนัก บัดนี้เย่เทียนฉือมิเพียงใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว ยังนำมาใช้ปีนเขาอีก ช่างเกินความคาดหมายของหงเยวี่ยจีเสียจริง
“เด็กหนุ่ม ก้าวเงาจันทร์มักใช้หลบหนีหรือโจมตีจู่โจม เหมาะกับพื้นที่ราบเรียบ เจ้ากลับคิดใช้มันกับเรื่องแบบนี้ได้”
เสียงของหงเยวี่ยจีดังขึ้นในห้วงความคิดของเย่เทียนฉือ
“จริงหรือ? ข้าว่ามันใช้ปีนเขาก็สะดวกดี” เย่เทียนฉือตอบพลางพุ่งตัวขึ้นไปข้างบน
หงเยวี่ยจีหัวเราะเบา ๆ “ใช้ได้ก็ใช้ได้ แต่สิ้นเปลืองพลังวิญญาณมากทีเดียว”