“ศิษย์พี่ลิ่วเฟย ข้าขอร้องท่านแล้ว คืนจี้ห้อยคอให้ข้าเถิด นี่เป็นสิ่งเดียวที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ข้า...!”
หลินฉานลุกขึ้นจากพื้น เอ่ยด้วยสีหน้าอ้อนวอน
“ฮ่า ๆ”
สตรีเจ้าเสน่ห์ตรงหน้านางหัวเราะลั่น “บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้”
“พวกเราไปกัน!”
ลิ่วเฟยพูดจบก็หันหลังจะพาคนจากไป
“ศิษย์พี่ลิ่วเฟย ขอร้องท่านเถิด คืนให้ข้า!”
จี้ห้อยคอนั้นล้ำค่าต่อหลินฉานยิ่งนัก ไม่ต่างจากชีวิตของนาง เมื่อเห็นลิ่วเฟยจะไป นางจึงพุ่งเข้าไปคว้าแขนลิ่วเฟย หมายจะแย่งคืน
“นังตัวต่ำ เจ้ายังกล้าดึงเสื้อข้าอีกรึ? เชื่อหรือไม่ว่าย่าจะตบเจ้าสักฉาด?” ลิ่วเฟยหันกลับมาจ้องหลินฉานด้วยโทสะ ยกมือขึ้นจะตบหน้านาง
ทว่าในเวลานั้นเอง เสียงเย็นเยียบยิ่งดังมา “เจ้าลองตบนางดูสิ”
ลิ่วเฟยได้ยินก็ชะงัก เพ่งมองไป เห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาเย็นชาคู่หนึ่งจ้องมาที่นางอย่างเย็นเยียบ
หลินฉานก็ตกใจเช่นกัน ค่อย ๆ ลืมดวงตางามขึ้น เห็นว่าผู้นี้คุ้นเคยยิ่ง คือเย่เทียนฉือที่เคยช่วยนางไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน!
“ศิษย์พี่เย่...!” หลินฉานเอ่ยด้วยความตื้นตัน
“หืม?”
ฝ่ามือของลิ่วเฟยที่ค้างอยู่กลางอากาศหดกลับ จากนั้นกวาดตามองเย่เทียนฉือตั้งแต่หัวจรดเท้า
พอมองแล้ว สีหน้าของลิ่วเฟยก็ยิ่งเต็มไปด้วยเยาะหยัน!
“โอ๊ะ พี่น้องทั้งหลายรีบมาดูสิว่านี่ใคร!”
สตรีผู้บำเพ็ญข้างกายนางหลุดหัวเราะออกมาทันที “นี่มิใช่เย่เทียนฉือหรือ คนโง่จากนครลิ่วหยุน......”
“ฮ่า ๆ ไอ้โง่นี่คงไม่คิดจะเลียนแบบคนอื่นมาเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามหรอกนะ ขำตายแล้ว...!”