หมานเป่ายืนอยู่หน้าเตียงดิน มองจงต้าเฉียงที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างเงียบ ๆ
เจ้าตัวพลิกตัวไปมา ปากขยับทำเสียงดัง
น้ำลายไหลย้อยลงมาจากมุมปาก หยดลงบนหมอนที่สีเหลืองคล้ำดำ
“หึหึ… เปาไส้หมูชิ้นโต… กินไม่หมด…”
เขาพึมพำไม่ชัดในความฝัน เห็นทีกำลังฝันถึงเรื่องกินเนื้อร่ำรวยอยู่
คุณย่าที่ขดตัวอยู่ข้าง ๆ ก็หลับลึกมากเช่นกัน เสียงหายใจครืดคราด
หมานเป่ายกมุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์
ในเมื่อกำลังฝันหวาน ก็ให้ฝันต่อไปเถอะ
ส่วนในโลกความจริง ของพวกนี้ไม่จำเป็นต้องมีอีกแล้ว
นางยกมือน้อย ๆ อ้วน ๆ ขึ้นมา
ปลายนิ้วเล็งไปที่กองเสื้อผ้าที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้ไม้หัวเตียง
ที่นั่นมีเสื้อบุนวมเก่า ๆ กับกางเกงขายาวเปื้อน ๆ ที่ลุงใหญ่ใส่ตอนกลางวัน
รวมถึงเสื้อคลุมดำเย็บปะของยายด้วย
เสื้อผ้าพวกนี้ถึงแม้จะเก่า แต่ในปลายฤดูใบไม้ร่วงก็เป็นของมีค่าที่ใช้กันหนาวได้
หมานเป่าท่องในใจว่า “เก็บ”
ปลายนิ้วเรืองแสงวาบหนึ่ง ฟังก์ชันการเก็บของพื้นที่เก็บของก็ทำงานทันที
กองเสื้อผ้าที่ส่งกลิ่นเหงื่อไคลหายวับไปต่อหน้าต่อตา
ถูกโยนเข้าไปในเขตทำลายทิ้งของพื้นที่เก็บของโดยตรง
แต่นี่เป็นแค่ของเรียกน้ำย่อยเท่านั้น
สายตาของหมานเป่า ค่อย ๆ ขยับไปที่ผ้าห่มหนา ๆ ที่คลุมตัวคนสองคนบนเตียง
ช่วงนี้ ผ้าห่มที่กันลมกันหนาวได้สักผืนคือสิ่งสำคัญที่สุดของชาวบ้าน
ข้างในยัดด้วยดอกกกและฝ้ายเก่า ๆ สองสามจิน ดูแล้วอบอุ่นทีเดียว