เมื่อตัดสินใจจะเก็บ "ประทัด" ไว้หนึ่งดอก หมานเป่าก็ลงมือทันที
นางก้าวขาสั้น ๆ แบบกางขาออกเล็กน้อย เดินเลียบกำแพงไปที่มุมสนาม
ที่มุมนั้น คือส้วมกลางทุ่งแบบบ้านนอกของหมู่บ้านจงเจียชุน
ไม้กระดานเก่า ๆ สองแผ่นวางคร่อมหลุมส้วม ล้อมรอบด้วยต้นข้าวฟ่างที่สั่นคลอน
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน กลิ่นแอมโมเนียเข้มข้นปนกับกลิ่นสาบสุดจะพรรณนาลอยมาเข้าจมูก
หมานเป่ารีบใช้มือน้อย ๆ อวบอ้วนบีบจมูก
หน้าเล็ก ๆ ย่นเป็นลูกพลับ ถอยหลังสองก้าวด้วยความรังเกียจ
"กลิ่นนี้ เรียกว่าอาวุธชีวภาพยังได้เลย"
แต่สำหรับเป็นวัตถุดิบทำเรื่องปั่นป่วน นี่คือสิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุด
หมานเป่าหลับตา จิตสำนึกวูบลงไปในพื้นที่เก็บของทันที
นางไม่คิดจะใช้ระเบิดซีโฟร์ความแรงสูงสมัยใหม่หรอก
พลังทำลายสูงเกินไป ถ้าระเบิดคนสองคนนั้นเป็นชิ้นเนื้อจริง ๆ ก็ไม่สนุกแล้ว
จัดการกับพวกชั้นเลวแบบนี้ ต้องใช้วิธีที่ทำให้อับอาย
นางค้นหาในโซนขยะของพื้นที่เก็บของอยู่ครู่หนึ่ง
ในไม่ช้าก็เจอดินปืนดำคุณภาพต่ำครึ่งห่อที่ชื้นเล็กน้อย
ดินปืนแบบนี้พลังระเบิดน้อยมาก มากที่สุดก็แค่ได้ยินเสียงดัง ๆ ระเบิดอิฐแตกสองสามก้อน
ใช้เป็นดินระเบิดสำหรับระเบิดทำเอง พอดีเลย
มีดินปืนแล้ว ก็ต้องมีอุปกรณ์จุดระเบิดที่เชื่อถือได้