หมานเป่าก้มมองหน้าอกตัวเอง
หยกด้อยคุณภาพสีเทาหม่นผืนนั้น ณ บัดนี้กำลังเปล่งแสงสีแดงร้อนระอุ
แสงนั้นราวกับมีตัวตน ขับไล่ความมืดมิดเล็กๆ ในห้องฟางออกไป
อุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับไม่ทำให้ผิวของเธอไหม้
กลับกัน มันเหมือนมีพลังชีวิตบางอย่าง สะท้อนกับจังหวะการเต้นของหัวใจเธออย่างน่าอัศจรรย์
ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากหน้าอกไปทั่วร่างกาย
วินาทีถัดมา
หยกชิ้นนั้นกลายเป็นแสงวาบจ้าที่พุ่งเร็วราวสายฟ้า
ตรงดิ่งเข้าไปยังกลางหน้าผากของหมานเป่า
หมานเป่ารู้สึกเพียงสมองส่งเสียงหึ่งๆ
ต่อหน้าต่อตา ข้อมูลและภาพโฮโลแกรมอันซับซ้อนนับไม่ถ้วนพุ่งผ่าน
เสียงแจ้งเตือนกลไกอันใสกังวานดังขึ้นในหัวของเธออย่างชัดเจน
“ยืนยันตัวตนผ่าน การผูกพันวิญญาณเสร็จสมบูรณ์”
“โครงการลับสุดยอด[พื้นที่อาวุธยุทโธปกรณ์ครบวงจร]ถูกปลุกขึ้นแล้ว”
“ระดับพื้นที่ปัจจุบัน: Lv1 (สถานะเริ่มต้น)”
“ปลดล็อกฟังก์ชันจัดเก็บพื้นฐาน, ฟังก์ชันเรียกออกพื้นฐาน”
หมานเป่าตะลึง
ดวงตากลมโตใสแจ๋วของเธอเบิกกว้างขึ้นทันใด แม้กระทั่งลมหายใจยังหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เสียงนี้เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี!
นี่มันคือพื้นที่เก็บของมิติเหนือชั้นที่เธอในชาติก่อนเคยร่วมพัฒนาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งวันทั้งคืนในห้องปฏิบัติการอุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์แห่งชาตินี่นา!
มันต้องใช้พลังสมองของนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำนับไม่ถ้วน เพิ่งจะเข้าสู่ขั้นทดลองเท่านั้น
เธอกลับพามันข้ามมาด้วยได้ยังไงกัน!
หมานเป่ารีบหลับตา จิตสำนึกจมดิ่งลงไปในส่วนลึกของสมอง
พื้นที่พับมิติดอนหนึ่งอันกว้างใหญ่ไพศาลปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
พื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นโซนใหญ่ๆ หลายโซนอย่างชัดเจน
การตกแต่งที่เต็มไปด้วยความรู้สึกทางเทคโนโลยีและโลหะ ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง
ถึงแม้ตอนนี้จะมีแค่ระดับ Lv1
โซนต่างๆ ที่วางอาวุธหนัก ยานเกราะ และอุปกรณ์ไฮเทคจำนวนมาก ยังคงถูกหมอกสีเทาหนาทึบปกคลุมอยู่ มองไม่เห็นภาพรวม
แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความกระตือรือร้นของหมานเป่า
แค่โซนพื้นฐานที่ปลดล็อกแล้ว ก็เพียงพอให้เธอเดินหน้ามั่นได้ในยุคสมัยที่แม้แต่เปลือกไม้ยังกินไม่ได้แบบนี้
เธอใช้จิตสำนึกกวาดไปที่โซนด้านซ้าย
นั่นคือโซนสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
ชั้นวางโลหะสูงตระหง่านเรียงรายไปจนสุดสายตา
บนนั้นวางข้าวสารภาคตะวันออกเฉียงเหนือนับตัน แป้งขาวละเอียดอย่างเป็นระเบียบ
รวมทั้งบิสกิตอัดแน่นสุญญากาศเป็นกล่องๆ อาหารทหารแบบรายบุคคล อาหารผักแห้ง
มองไปด้านข้าง เป็นเนื้อตุ๋นซอสถั่วเหลืองกระป๋องและแฮมกระป๋องที่กองเป็นภูเขาเล็กๆ
แม้กระทั่งอาหารสะดวกซื้อสมัยใหม่ ขนมหวานน้ำตาลสูง และน้ำแร่เป็นกล่องๆ ก็มี
ทางด้านขวา คือโซนอุปกรณ์พื้นฐานและการแพทย์
กล่องเวชภัณฑ์ยุทธวิธี ยาปฏิชีวนะพื้นฐาน อุปกรณ์ช่วยชีวิตฉุกเฉินเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
บนผนังแขวนชุดกันหนาวทหารธรรมดา หน้ากากกันพิษ ไฟฉายยุทธวิธี จอบช่าง เป็นต้น อุปกรณ์เอาชีวิตรอด
เมื่อเห็นเสบียงที่กองเป็นภูเขาเลากา หมานเป่าตื่นเต้นจนมือเล็กๆ สั่นเทา อดที่จะเอามือปิดปากเล็กๆ ของตัวเองไม่ได้
เสียง “เอิ๊ก”
เธอทนไม่ไหว เรอออกมาดังๆ
ฟ้าไม่ปล่อยฉันตาย!
ในยุคข้าวยากหมากแพงที่ยากจนข้นแค้น แม้แต่ขนมแป้งผักใบเดียวก็ยังแย่งกันจนหัวแตกแบบนี้
ทหารกองทัพแปดเหล่าต้องประหยัดแม้กระทั่งกระสุน แบ่งกันใช้ดาบใหญ่คนละเล่ม
ชาวบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม้แต่ข้าวต้มจางๆ สักชามยังไม่ได้กิน
แล้วสิ่งที่เธอกำลังถืออยู่ ในเมื่อไม่ใช่พื้นที่?
นี่มันคือคลังสมบัติยุคใหม่ที่เคลื่อนที่ได้จริงๆ!
ตราบใดที่มีสิ่งเหล่านี้อยู่ ใครยังจะกล้ามารังแกเธอ?
ใครยังจะปล่อยให้เธอหิว?
จิตสำนึกออกจากพื้นที่ หมานเป่าลืมตาขึ้นอีกครั้ง
เมื่อครู่ตื่นเต้นเกินไปไม่ทันสังเกต
ตอนนี้ตั้งสติได้ ความรู้สึกอ่อนเพลียอย่างรุนแรงก็พลุ่งขึ้นมาทันใด
ร่างกายอายุสี่ขวบครึ่งนี้ช่างขาดวิตามินเหลือเกิน
ท้องส่งเสียงประท้วงดังราวฟ้าร้อง
ภาวะขาดสารอาหารเรื้อรังบวกกับถูกลุงเล่นงานเมื่อครู่นี้ ทำให้ตาพร่ามัวไปหมด
มือเท้าอ่อนแรง แม้แต่ยืนยังแทบไม่ไหว ร่างกายสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้
ต้องรีบเติมพลังงานเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นคงเป็นลมเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำจริงๆ
หมานเป่าคิดในใจ
กระป๋องสีแดงเล็กๆ กระป๋องหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามืออวบอ้วนของเธออย่างไม่ทราบที่มา
บนกระป๋องมีรูปร่างเด็กอ้วนกลมกำลังกลอกตา
นี่คือนมหวั่งไจ่สมัยใหม่หนึ่งกระป๋อง
ตามด้วย ช็อกโกแลตดำพลังงานสูงสมัยใหม่ที่ห่อหุ้มอย่างสวยงามก็หล่นออกมาด้วย
หมานเป่ากลืนน้ำลาย
เธอใช้ปลายนิ้วเล็กๆ จิ้มที่ห่วงเปิดกระป๋องอย่างชำนาญ
เสียง “แป๊ะ”
ห่วงถูกดึงออก
กลิ่นหอมหวานของนมบริสุทธิ์เข้มข้นฟุ้งกระจายไปทั่วห้องฟางที่หนาวเย็นและมีลมโกรก
กลิ่นนี้ ในชนบทปี 1940 ยิ่งกว่าfoodany อาหารเลิศรสยังน่าลิ้มลอง
หมานเป่าเงยหน้าขึ้น วางปากกระป๋องตรงกับปากเล็กๆ ที่แห้งแตก
“อึก อึก” ดื่มอย่างบ้าคลั่ง
น้ำนมหวานๆ เย็นๆ ไหลผ่านลำคอแห้งผากลงสู่ท้อง
ท้องที่แห้งเหี่ยวได้รับการหล่อเลี้ยงและปลอบประโลมอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
ดื่มนมไปเกือบครึ่งกระป๋องในอึกเดียว
เธอก็รีบแกะห่อช็อกโกแลตออก
กัดคำโตๆ อย่างใจร้อน
ช็อกโกแลตเข้มข้นละลายอย่างรวดเร็วในปาก
น้ำตาลและไขมันพลังงานสูงถูกร่างกายดูดซึมอย่างบ้าคลั่ง
เธอเหมือนกระรอกน้อยที่หิวโซมาครึ่งเดือน แก้มทั้งสองข้างป่องๆ เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
รสขมเล็กน้อยของช็อกโกแลตผสมกับความหอมหวานของนม
นี่คืออาหารมื้อจริงจังมื้อแรกที่เธอได้กินตั้งแต่ข้ามมิติมา เป็นอาหารเลิศรสที่สุดในโลก
เพียงไม่กี่นาที
พลังของอาหารโภชนาการสูงสมัยใหม่ก็แสดงผล
ใบหน้าเล็กๆ ที่เดิมซีดเหลือง เริ่มค่อยๆ กลับมีสีแดงระเรื่ออย่างมีสุขภาพดี
มือเท้าที่อ่อนแรงก็กลับมามีแรงอีกครั้ง
ลมหายใจสม่ำเสมอและมีพลัง สายตากลับมาแจ่มใส
หมานเป่ายืดเส้นยืดสาย รู้สึกว่าพลังชีวิตกลับมาเต็มร้อย
เธอพอใจใช้หลังมือเช็ดคราบนมและเศษช็อกโกแลตที่มุมปาก
เก็บนมครึ่งกระป๋องและห่อขนมที่เหลือกลับเข้าพื้นที่ เพื่อไม่ให้ทิ้งร่องรอย
อิ่มหนำสำราญแล้ว ถึงเวลาทำเรื่องสำคัญ
หมานเป่าหันไปมองจงเว่ยกั๋วที่นอนอยู่บนกองฟาง
ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าเจ็บปวด
ลมหายใจแผ่วเบาราวกับจะหยุดลงเมื่อไหร่ก็ได้
หมานเป่าเดินขาเล็กระยะสั้นๆ เข้าไป
ยื่นมือเล็กๆ อวบอ้วน ลูบหน้าผากร้อนผ่าวของพ่อแท้ๆ
อุณหภูมิสูงจนน่ากลัว อาการชักก็ถี่ขึ้น
การติดเชื้อที่บาดแผลกำลังกัดกินพลังชีวิตของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ถ้าไม่รีบฉีดยาแก้อักเสบ ต่อให้พระพุทธเจ้าองค์ไหนมา ก็ช่วยเขาไม่กลับ
“ดูที่แกพยายามปกป้องฉันเมื่อครู่นี้”
“ลูกสาวบุญธรรมคนนี้ของฉัน คงจะปล่อยให้แกตายคาตาไม่ได้จริงๆ”
หมานเป่าทำปากยู่
มือเล็กๆ ไขว่คว้าไปในอากาศเบาๆ
เหมือนเล่นกล กล่องสี่เหลี่ยมใบหนึ่งปรากฏขึ้นกลางมือเธออย่างไม่ทราบที่มา
นี่คือกล่องเวชภัณฑ์ยุทธวิธีพิเศษสมัยใหม่ที่พิมพ์เครื่องหมายกาชาดสีแดงเด่นชัด
ตัวกล่องทำจากพลาสติกวิศวกรรมความแข็งแรงสูง เปล่งประกายโลหะเย็นเฉียบ
บนกล่องยังมีระบบกันกระแทกและควบคุมอุณหภูมิ
ข้างในมีชุดยาและเครื่องมือผ่าตัดฉุกเฉินครบครัน
หมานเป่าวางกล่องเวชภัณฑ์ลงข้างกองฟางบนพื้น
เธอย่อตัวลง ใบหน้ากลมอ้วนเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม
แววตาเผยความมั่นใจอย่างสมบูรณ์ของผู้เชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์จากชาติก่อน
เธอปลดล็อกกล่องเวชภัณฑ์อย่างชำนาญ
“ท่านยมราช คนคนนี้ฉันขอรับรองไว้เอง แกเอาไปไม่ได้หรอก!”