ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มฉายแสงสีขาวมุกจาง ๆ
ยามเช้าของหมู่บ้านจงเจียชุนมักจะมาพร้อมกับความหนาวเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของปลายฤดูใบไม้ร่วง
ปกติแล้วความหนาวนี้จะถูกกั้นไว้ด้วยบานประตูไม้หนา ๆ นอกบ้าน
แต่เช้านี้ ลานบ้านและห้องโถงของบ้านจงต้าเฉียงราวกับเปิดโล่งเสียทุกทาง
ประตูรั้วไม่มีแล้ว บานประตูห้องโถงก็หายไปด้วย
สายลมหนาวแห่งฤดูใบไม้ร่วงราวกับเด็กป่าเถื่อนที่ไร้คนดูแล
วิ่งตรงเข้ามา พุ่งเข้าสู่ห้องชั้นในของเรือนใหญ่โดยตรง
ลมเย็นหมุนวนอยู่บนเตียงดินเปล่า ๆ
ปะทะเข้ากับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของจงต้าเฉียงอย่างไม่ไว้หน้า
“ฮัดชิ้ว——!”
เสียงจามสนั่นหวั่นไหวดังระเบิดขึ้นในห้องอันว่างเปล่า
จงต้าเฉียงลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เขารู้สึกได้เพียงว่ากระดูกทุกท่อนทั่วร่างกายกำลังระบายความเย็นออกมา
มือทั้งสองควานหาอย่างไม่เป็นระเบียบรอบกาย
“ผ้าห่มล่ะ? อากาศหนาวขนาดนี้ ผ้าห่มหายไปไหน?”
เขาบ่นพึมพำไปพลาง หลับตาลงแล้วลูบไปตามร่างกายด้านล่าง
พื้นผิวอิฐหยาบกร้านเย็นเฉียบจนเขาสะดุ้งโหยง
ผิดปกติ
จงต้าเฉียงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว
เขาขยี้ตาที่งัวเงีย แล้วก้มลงมอง
ทั่วทั้งร่างของตัวเอง เหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียวที่ขาดเป็นรูใหญ่สองรู
ขาสองข้างที่เต็มไปด้วยขนขยับสั่นระริกอยู่ในสายลมหนาว
ใต้ตัวที่รองนอนอยู่ก็ไม่ใช่ผ้ารองที่นอนเก่า ๆ นุ่ม ๆ เหมือนปกติ
แต่เป็นอิฐสีเขียวของเตียงดินที่แข็งเย็นเสียดสาหรือเปล่า
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
สมองของจงต้าเฉียงยังมึนงงอยู่เล็กน้อย
เขาเงยหน้ามองไปในห้อง เพื่อจะหาเสื้อบุนวมตัวเก่านั้นมาคลุม