“ฉันบอกอะไรให้นะ เจ้าพ่อ ‘ยาจื่อ’ หล่อจริง ๆ แกไม่รู้หรอกว่าตอนเขาขึ้นเวที บรรยากาศมันสะเทือนขวัญขนาดไหน!”
“ชุดคลุมดำทั้งตัวแผ่กลิ่นอายสังหาร ใบหน้าสวมหน้ากากปีศาจที่ดูโอเวอร์แต่แฝงความชั่วร้ายสุดขั้ว พอดาบยาวสีทองเล่มนั้นปรากฏขึ้นในมือ ทั้งรัศมีและท่วงท่า ฉันแทบจะคุกเข่าลงกราบไหว้ตรงนั้นเลย!” ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเล่าฉากการแข่งขันอันพลิกผันให้เพื่อน ๆ ที่ไม่ได้ไปดูฟัง
เพื่อบรรยายฉากที่ยาจื่อปรากฏตัวอย่างเจิดจ้า ชายหนุ่มที่มีความรู้ไม่มากนักจึงงัดคำบรรยายทั้งหมดที่นึกออกมาใช้จนหมด
“บ้าเอ๊ย ขาดทุนยับ! ฉันนึกว่าเป็นแค่การต่อสู้ธรรมดา เลยเสียดายเงินค่าบัตรตั้งสิบเหรียญทอง ใครจะไปคิดว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นมากมายขนาดนี้! การแข่งขันสนุกขนาดนั้นเชียวเหรอ! ไม่ได้แล้ว รอบชิงฉันต้องไปดูให้ได้” เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้น
“ทำไมฉันไม่ค่อยเชื่อเลยล่ะ ‘ยาจื่อ’ ไม่ใช่คนของมหานครผีเหรอ แกคงไม่ได้หลอกพวกเราเพราะเห็นว่าไม่ได้ไปดูการแข่งขันหรอกนะ” เพื่อนอีกคนตั้งข้อสงสัย
ชายหนุ่มร้อนใจขึ้นมาทันที
ตัวเองอุตส่าห์ได้เห็นการแข่งขันที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ แกยังจะหาว่าฉันหลอกอีกเหรอ?
ชายหนุ่มรีบคว้าตัวคนที่เดินผ่านมาคนหนึ่งไว้ริมถนน
“พี่ชาย ไปดูศึกประลองกำลังมาหรือเปล่า” ชายหนุ่มถาม
คนเดินถนนตาเป็นประกาย แล้วตอบอย่างตื่นเต้นว่า “ไปสิ! ให้ตายเถอะ ศึกนี้ถ้าไม่ดูจะเสียใจไปทั้งชีวิตเลยนะ! ฉากที่ ‘ยาจื่อ’ ปรากฏตัวนี่เท่ระเบิดไปเลย!”