“ไปกันเถอะ ต้าฉ่า ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าไอ้แก่หลี่ลี่เสวียนทิ้งไพ่ตายอะไรไว้ ถึงได้มั่นใจว่าจะกล้ายั่วยุทางการทั้งที่ตัวเองยังอยู่ในเมือง”
เมื่อเห็นจางหยวนจงจากไป หลินจื่อลั่วก็พาต้าฉ่าเดินออกไปทางประตูสนามกีฬาจิงตู
เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู เขาก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบรรยากาศเปลี่ยนไปแล้ว
ศึกประลองกำลังเพิ่งจบลง ตอนนี้ผู้เล่นทุกคนควรจะกำลังอารมณ์ดี
ถึงอย่างไรศึกประลองกำลังครั้งนี้ก็มีเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นและพลิกผันมากมายเกิดขึ้น
แต่ตอนนี้หลินจื่อลั่วกลับเห็นผู้คนบนถนนต่างมีสีหน้าเร่งรีบ ทุกคนกำลังมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน
ยิ่งไปกว่านั้น แค่อยู่ด้านในประตูก็ยังได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากบนถนน
ดูท่าความวุ่นวายที่ตระกูลหลี่ก่อขึ้นจะไม่ใช่เรื่องเล็กเลย
หลินจื่อลั่วครุ่นคิด
เขาเดินออกจากประตูสนามกีฬา และได้ยินคนกลุ่มหนึ่งกำลังตะโกนเสียงดังอยู่ตรงหัวมุมถนน
“กำแพงทางตะวันออกเฉียงใต้ของเขตปลอดภัยพังถล่มแล้ว ต้องการคนจำนวนมากไปช่วยป้องกันด่วน!”
“มีซอมบี้จำนวนมากบุกมาจากทางตะวันออกเฉียงใต้ ทุกคนไปช่วยกันสกัด อย่าให้ซอมบี้บุกเข้าเขตปลอดภัย!”
“ฆ่าซอมบี้ได้หนึ่งตัว เพียงแสดงบันทึกการสังหาร ก็จะได้รับค่าตอบแทนพิเศษเป็นเหรียญทอง 50% ของเหรียญทองที่ได้จากการฆ่าซอมบี้ตัวนั้น!”
“ใครไปได้ก็รีบไป นี่เป็นโอกาสดีที่จะหาเหรียญทอง!”
.........
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หลินจื่อลั่วก็พอเข้าใจแล้วว่าตระกูลหลี่ทำอะไรลงไป
แต่เขาก็ยังเรียกทหารคนหนึ่งไว้เพื่อสอบถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ทหารที่ถูกขวางไว้กำลังจะโมโห แต่พอเห็นเสื้อคลุมดำอันเป็นเอกลักษณ์ที่มีสัญลักษณ์ “ยาจื่อ” ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มทันที