"ย่าหัว กลับมาแล้วหรือ"
"เอ๊ะ ย่าหัวพาเจ้าตัวเล็กมาด้วยหรือ เจ้าตัวเล็ก อายุแค่นี้มาที่นี่ได้ยังไง เจ้าไปทำเรื่องชั่วช้าอะไรมา เล่าให้ตาฟังหน่อยสิ"
ยังไม่ทันที่นหนิงเว่ยเยว่จะพูด ก็ได้ยินย่าหัวเอ่ยขึ้น "ตาลื่อ เด็กน้อยคนนี้ไม่ธรรมดา นางคือผู้ท้าทายโชคชะตา"
"ท้าทายโชคชะตางั้นหรือ หึ ในโลกนี้มีใครกล้าท้าทายฟ้าดินได้เล่า ฟ้าดินคือทุกสิ่ง"
"จริงสิ เจ้าลองสัมผัสดูสิ"
ย่าหัวจูงหนิงเว่ยเยว่ไปหาตาลื่อ ตาลื่อวางแท่นตำข้าวลง เดินไปทางด้านหลังของหนิงเว่ยเยว่แล้วสัมผัส ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
"รากเซียน?"
"ใช่แล้ว รากเซียน รากเซียนยาวขนาดนี้ เจ้าเคยเห็นที่ไหนหรือ"
ตาลื่อส่ายหน้า "ข้าเคยเห็นรากเซียนอยู่ไม่กี่คน แต่ไม่เคยเห็นยาวขนาดนี้มาก่อน"
"นั่นไง ข้าเชื่อว่านางจะท้าทายโชคชะตาได้"
ตาลื่อหัวเราะพรืดออกมา แล้วก็กลับไปตำข้าวต่อ
"มีรากเซียนแล้วอย่างไร หลายคนที่มีรากเซียนข้าก็เคยเห็น แต่ใครเล่าจะท้าทายฟ้าดินได้"
"ของนางยาว"
"หึ ยาวแล้วอย่างไร ตอนนี้ก็ไม่ได้ถูกขังอยู่ที่นี่เหมือนกับพวกเราหรอกหรือ เจ้าก็รู้ ที่แห่งนี้เข้าแล้วออกไม่ได้" เขาหันไปมองหนิงเว่ยเยว่แล้วพูด "เจ้าตัวเล็ก อยู่ที่นี่ให้ดีเถอะ อีกไม่กี่ปี รอให้เจ้าอยู่จนแก่เฒ่าตายจากพวกเราไป เจ้าก็จะไร้เทียมทานในโลกนี้แล้ว"
หนิงเว่ยเยว่พูด "ข้าจะออกไปจากที่นี่"
ตาลื่ออดยิ้มไม่ได้ ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของนางแม้แต่น้อย คิดเสียว่าเป็นเพียงคำพูดเล่นของเด็ก
แต่ย่าหัวกลับไม่คิดเช่นนั้น นางเชื่อมั่นว่าหนิงเว่ยเยว่จะท้าทายชะตาฟ้าได้จริงๆ จึงพานางกลับบ้านของตนอย่างมีความสุข ตัดสินใจจะรับนางเป็นหลานสาว
เรื่องเมื่อปีนั้น หลวงจีนเฒ่าบอกนางว่าทุกสิ่งเป็นไปตามชะตาฟ้า นักบวชเฒ่าก็บอกว่านี่คือกรรมตามสนอง
ทุกคนบอกนางว่าชะตาฟ้าไม่อาจฝืนได้
ชะตาฟ้าอะไร กรรมอะไร
พวกเขาสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดได้แท้ๆ ทำไมต้องให้ชะตาฟ้าและกรรมมาตัดสินชีวิตของพวกเขาด้วย
นางไม่เชื่อ นางไม่เชื่อว่าชะตาฟ้าจะฝืนไม่ได้จริงๆ
เด็กน้อยคนนี้ กล้าท้าทายฟ้าดิน นางชอบ
"เจ้าชื่ออะไร"
"หนิงเว่ยเยว่"
"หนิงเว่ยเยว่ ฟังเพราะดี ต่อไปนี้เรียกข้าว่าย่าได้เลย"
"เจ้าค่ะ ขอบคุณย่าที่รับข้าไว้"
ย่าหัวเอามือปิดปากหัวเราะ เพียงแต่เสียงของนางเหมือนถูกแปรงขัดจนแหบแห้ง หัวเราะออกมาเหมือนเสียงอีกา ร้องหลอนจนน่าหวาดกลัว
"ดี ๆ เจ้าเรียกข้าว่าย่าแล้ว อย่างนั้นย่าคนนี้จะคอยปกป้องเจ้า วางใจเถอะ ตราบใดที่ย่ายังอยู่ที่นี่ ก็จะไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าได้"
พูดยังไม่ทันจบก็ถูกตบหน้าเสียแล้ว ชายคนหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นสามเส้นน่าเกลียดน่ากลัวบนใบหน้า เตะประตูถล่มเข้าไป
"ขนมจอมหวานของข้าอยู่ไหน"
คนที่มาใหม่ถือมีดเชือดหมูไว้คนละมือ ทั้งสองมีดเสียดสีกันทำให้เกิดเสียงดังกราว ๆ
สายตาของเขากวาดไปเห็นหนิงเว่ยเยว่ทันที ยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วเลียริมฝีปาก "ตาลื่อไม่หลอกข้าจริง ๆ ด้วย มีขนมจอมหวานจานเด็ดมาใหม่ ข้า...ไม่ได้ลิ้มรสเนื้อมนุษย์มานานแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ..."
เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับฟันมีดตรงไปที่หนิงเว่ยเยว่ทันที
"หยุดมือ" ย่าหัวหยิบคทาหัวงูออกมาแล้วขวางไว้ได้ทัน
ชายแผลเป็นจ้องตาอย่างดุร้าย "ย่าหัว เจ้าทำอะไร"
ย่าหัวเอ่ยอย่างโกรธจัด "เจ้าดาบหน้า เด็กน้อยคนนี้เจ้ากินไม่ได้ นางเป็นหลานสาวข้า"
"ฉี่ เจ้าแก่ไม่ตายก็อายุพันกว่าปีแล้ว ไหนจะมีหลานสาวเล็กเท่านี้ได้ อย่างกับแตงกวาแก่ชโลมสีเขียว เจ้าทำเป็นสาวทำไมกัน"
ย่าหัวที่ถูกเยาะเย้ยโกรธจนทนไม่ไหว ฟาดคทาใส่ชายแผลเป็นทันที
"ข้าว่าเจ้าหนีตายซะดีกว่า"
ตูม! ทั้งสองทะลายหลังคาบินออกไปข้างนอก
หนิงเว่ยเยว่ไม่ได้เป็นกังวลแม้แต่น้อย เพราะนางรู้ว่าชายแผลเป็นสู้ย่าหัวไม่ได้
ย่าหัวเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในที่นี่ นางสามารถอยู่รอดมาได้ก็เพียงพอจะพิสูจน์พลังของนางแล้ว
นางเป็นมือสองของที่นี่ ส่วนมือหนึ่งคือหลวงจีนแก่ที่มีอาการทางจิตขั้นรุนแรง
หนิงเว่ยเยว่วิ่งออกไปก็เห็นเงาร่างสีดำและสีแดงกำลังต่อสู้กันกลางอากาศ พร้อมกับเสียงด่าทอของทั้งสอง
และหมู่บ้านนี้ก็ถูกปกคลุมด้วยม่านแสงสีฟ้าน้ำแข็ง
คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนมีจิตไม่ปกติ การต่อสู้เป็นเรื่องที่พบได้บ่อย
เพื่อไม่ให้หมู่บ้านถูกทำลายจากการต่อสู้ของคนเหล่านี้ พวกเขาจึงร่วมมือกันสร้างม่านแสงนี้ขึ้น
แสงสีแดงค่อย ๆ ถูกกลืนหายไปด้วยพลังสีดำ ชายแผลเป็นเริ่มหมดแรง ท่าทางลดลงไม่น้อย "อื้อ ๆ ย่าหัว เจ้าก็ปล่อยให้ข้ากินนางเถอะ นางหอมเกินไป"
"หุบปาก เจ้ากล้าเอ่ยถึงการกินหลานสาวข้าอีก ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย"
"อะไรนะ ย่าหัวบ้าเอ๊ย ความรู้จักกันหลายร้อยปีของเราสองคนยังสู้เด็กบ้านนอกเพียงคนเดียวไม่ได้งั้นหรือ วันนี้เจ้าจะมาขัดขวางข้าจริง ๆ ใช่ไหม"
ชายแผลเป็นโกรธจนหัวเสีย หันไปทางหลวงจีนแก่ที่สวมจีวรอยู่ด้านล่าง "เฮ้ หลวงจีนหัวโล้น เจ้าช่วยข้าหน่อย เดี๋ยวข้าจะแล่หนังเด็กน้อยคนนี้ไปหมักแล้วย่างส่งให้เจ้าครึ่งหนึ่ง"
หลวงจีนแก่ที่ดูเมตตาประสานมือ "นโม อมิตาภพุทธ อาตมาฉีแต่มังสวิรัติ"
"เจ้า...เด็กน้อยคนนี้มีวาสนากับพระพุทธเจ้า เจ้าโกนหัวให้นาง ปล่อยนางเข้าบวชสิ"
หลวงจีนแก่มองมาทางหนิงเว่ยเยว่แล้วยิ้ม "เด็กน้อยคนนี้มีวาสนากับพระพุทธเจ้าจริง ๆ ด้วย"
ได้ยินเช่นนั้น หนิงเว่ยเยว่ก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมาทันที
ไอ้บ้าแผลเป็นนี่จงใจชี้นำ อยากให้หลวงจีนแก่ลงมือช่วยนางออกไปให้พ้นทาง
หลวงจีนแก่ผู้นี้ เดิมทีเป็นปรมาจารย์พุทธที่ได้รับการเคารพนับถือจากผู้คนในโลก มีฉายาว่าอาจารย์ใหญ่แสงทอง
เขามีศิษย์มากมายนับไม่ถ้วน มีความเชี่ยวชาญในเส้นทางพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้ง
แต่ภายใต้แสงพุทธอันเจิดจ้าของเขา กลับซ่อนความลับที่ไม่มีใครรู้ไว้
ในใจของเขามีปีศาจอาศัยอยู่ นั่นคืออีกด้านหนึ่งของจิตใจเขา เรียกเป็นภาษาปัจจุบันว่า บุคลิกแตกแยก
ผู้คนต่างพูดว่าไม่มีใครที่อาจารย์ใหญ่แสงทองช่วยเหลือไม่ได้ เพราะคนที่เขาช่วยเหลือไม่ได้ ล้วนถูกเขาฆ่าหมด
เมื่อความลับนี้ถูกเปิดเผย ผู้คนต่างพากันประณาม อาจารย์บ้าอะไรกัน นี่มันจอมมารที่ว่าใครอยู่รอดใครพินาศไม่ใช่หรือ
ใครที่ยอมตามเขา ก็กลายเป็นศิษย์หัวโล้นของเขา เอ้ย ศิษย์น่ะสิ ส่วนใครที่ไม่ยอมตาม ก็กลายเป็นวิญญาณใต้ตราประทับทองของเขา
ดังนั้นผู้คนจึงเริ่มต่อต้านเขา เขาจะเก่งกาจเพียงใดก็สู้ฝูงชนไม่ได้ สุดท้ายถูกบีบให้มาที่หุบเขาบดบังฟ้า
แสงทองมองมาทางหนิงเว่ยเยว่ด้วยสายตาเมตตา หนิงเว่ยเยว่ระงับความตื่นตระหนกในใจแล้วถาม "พุทธศาสนารับศิษย์หญิงด้วยหรือ"
แสงทองตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าอย่างเสียดาย "พุทธศาสนาไม่รับศิษย์หญิง"
หนิงเว่ยเยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดีแล้ว
นางกลัวเหลือเกินว่าแสงทองจะมาพร่ำสวดชักชวนให้นางโกนหัวบวช หากไม่เชื่อฟัง ปีศาจในร่างเขาก็จะตื่นขึ้นมา แล้วพานางขึ้นสวรรค์ทันที
"ฮี่ ๆ ๆ ๆ เด็กน้อย เจ้าไม่รู้จักจึงไม่กลัว หรือว่าใจกล้าละเอียดรอบคอบกันแน่"
คนที่พูดคือคนที่อยู่ข้างๆ แสงทองผู้นั้น ก็เป็นหลวงจีนเหมือนกัน เขาเคยเป็นคนชั่วที่ฆ่าคนมาแล้วนับไม่ถ้วน ชื่อซาพั่วเทียน
เขาหนีตายมาถึงที่นี่ได้อย่างยากลำบาก สุดท้ายมาเจอแสงทองเข้า แสงทองบอกว่าเขามีวาสนากับพุทธศาสนา พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาวางมีดแล้วกลายเป็นพุทธะ
ตัวเขาเองไม่เต็มใจที่จะโกนหัวบวช แต่ก็สู้แสงทองไม่ได้ จำใจต้องโกนหัว ตามแสงทองมาเป็นศิษย์