“เธอ… เธอทำอะไรฉันไม่ได้นะ!” หลี่เยี่ยนพูดพลางถอยหลัง
ลู่เหวินเซิงถามอย่างสงสัย “ใครบอกว่าฉันจะทำอะไรเธอ?”
จากนั้นก็หันไปถามคนที่อยู่ข้างหลัง “ฉันบอกว่าจะตีเธอหรือ?”
หาน เสิ่น และหลวี่ส่ายหน้าพร้อมกัน “เปล่า…”
“นั่นไง!”
พูดจบก็เดินไปยังครัวเล็กของตัวเอง ระหว่างเดินสวนกับหลี่เยี่ยน เธอแค่นหัวเราะเบา ๆ
“ชิ ฝีมือก็ไม่เอา ยังชอบหาเรื่องอีก!”
หลี่เยี่ยนไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ก้มหน้าลง แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ใครจะรู้ว่าลู่เหวินเซิงไม่ได้คิดจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ เสียงเตือนที่ทำให้ขนลุกดังมาจากด้านหลัง
“ซ่อนให้ดีล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่เกรงใจควักลูกตาเธอออกมาหรอก!”
ความเคียดแค้นในดวงตาของหลี่เยี่ยนจางหายไป เธอยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ทำไมอีกฝ่ายถึงรู้ได้!
ลู่เหวินเซิงคิดในใจ: ชิ ความแค้นแรงขนาดนั้น ต่อให้เป็นผีก็ยังสัมผัสได้ ทำตัวไม่เป็นแล้วยังซ่อนอารมณ์ไม่เป็นอีก ดูก็รู้ว่าโง่
ลู่เหวินเซิงเพิ่งเดินเข้าครัวไปได้ไม่นาน หลวี่ห้าวกับคนอื่น ๆ ก็ตามเข้ามา แต่พอเข้ามาแล้วก็ไม่พูดอะไร พวกเขาย่อตัวลงแล้วเริ่มค้นตะกร้าสะพายของตัวเอง
จากนั้น ลู่เหวินเซิงก็ได้แต่มองทั้งสามคนอย่างงุนงง
หลวี่ห้าวหยิบถุงผ้าใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะก่อน แล้วหันไปมองเสิ่นหลิงหลิง เสิ่นหลิงหลิงเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ล้วงถุงผ้าใบเล็กกว่าออกมาจากตะกร้าสะพายแล้ววางลง สุดท้ายทั้งคู่ก็หันไปมองหานมู่เฉินพร้อมกัน…
หานมู่เฉินดูจะกระดากใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้หยุดมือ เขาแตะจมูกตัวเอง ก่อนจะหยิบถุงใบใหญ่กว่าของทั้งสองคนออกมาวางรวมกันอย่างคล่องแคล่ว…
ลู่เหวินเซิงคิดในใจ: สามคนนี้เป็นอะไรกันไปหมดนะ?
“เดี๋ยวก่อน พวกคุณทำอะไรกันเนี่ย?”